در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۶، شرکت F5 و وب‌سایت nginx.org ده آسیب‌پذیری در nginx را افشا کردند. پنج مورد از آن‌ها که تیم تحقیقاتی Xint جزئیاتشان را منتشر کرده و با نام nginx2root شناخته می‌شوند، نقص‌هایی در مدیریت حافظه‌اند که مهاجم بدون احراز هویت می‌تواند با آن‌ها یک worker در nginx را از کار بیندازد یا به گفتهٔ پژوهش Xint، فرمان‌هایی را روی سرور اجرا کند. Xint همچنین یک باگ در کرنل لینوکس یافته که همین جای پای اولیه را به دسترسی root روی میزبان تبدیل می‌کند، حتی از داخل یک کانتینر Docker. تیم‌های دیگر دو باگ HTTP/2 را مستقل از هم کشف کردند: F5 در شناسهٔ CVE-2026-123007 از Rapid7، Wiz Research و Ikotas Labs هم نام می‌برد و در شناسهٔ CVE-2026-123633 از Metnir، Wiz Research و Palo Alto Networks Unit 42.

nginx یک وب‌سرور HTTP است که هم‌زمان نقش پروکسی معکوس، کش محتوا، متعادل‌کنندهٔ بار، پروکسی TCP/UDP و پروکسی ایمیل را هم ایفا می‌کند. سهم nginx از وب‌سرورهای جهان بزرگ است؛ پس این رویدادی است که باید همین حالا وصله شود. اما اگر سرور nginx شما فقط از طریق پروکسی Cloudflare در دسترس باشد، مهاجمان نمی‌توانند به مسیرهای کد آسیب‌پذیر در جدی‌ترین این باگ‌ها برسند و تا زمانی که سرورها را به‌روز می‌کنید، محافظت می‌شوید.

در ادامه می‌خوانید که Cloudflare در چه وضعیتی است، این محافظت چه چیزهایی را پوشش می‌دهد، کجا متوقف می‌شود و این باگ‌ها چگونه کار می‌کنند.

خلاصهٔ ماجرا

لبهٔ Cloudflare آسیب ندیده است. بخش بزرگی از پروکسی‌ای که ترافیک مشتریان را در لبهٔ ما مدیریت می‌کند اکنون روی FL2 اجرا می‌شود که با زبان Rust نوشته شده است. ما بخش‌هایی را که هنوز بر پایهٔ fork به‌شدت تغییر‌یافتهٔ nginx ما ساخته شده‌اند، پیش از افشا در برابر هر پنج باگ بررسی کردیم و به‌روزرسانی‌ای که مسیرهای کد مرتبط را می‌بندد، پیش از انتشار آسیب‌پذیری‌ها در سراسر جهان کامل شد. همین نسخه‌ها پنج CVE دیگر nginx را هم رفع می‌کنند، از جمله CVE-2026-118899، یک حلقهٔ بی‌نهایت هنگام خواندن بدنهٔ درخواست روی TLS 1.3.

سرورهای مبدأیی که پشت پروکسی HTTP کلادفلر قرار دارند از حملات HTTP/2 و HTTP/3 در امان‌اند. برای نام‌های میزبان پروکسی‌شده، Cloudflare هر اتصال HTTP/2 و HTTP/3 مشتری را در لبهٔ خود پایان می‌دهد و اتصال جداگانه‌ای به مبدأ شما باز می‌کند. فریم‌های مهاجم هرگز به nginx شما نمی‌رسند.

آسیب‌پذیری‌های resolver و پروکسی ایمیل به پیکربندی مشخصی وابسته‌اند. بسیاری از پیکربندی‌های nginx آسیب‌پذیر نیستند، اما مطمئن‌ترین راه این است که نصب خود را به‌روز کنید یا قابلیت‌های مربوط را غیرفعال کنید.

با این حال باید وصله کنید. به nginx 1.30.7 یا 1.31.9 (یا نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ فروشندهٔ خود) به‌روزرسانی و سرویس را دوباره راه‌اندازی کنید. برخی پیکربندی‌ها که در ادامه می‌آید، از سوی پروکسی محافظت نمی‌شوند.

چه چیزی افشا شد

nginx2root پنج باگ مستقل است. هر کدام به‌تنهایی کار می‌کند و هر کدام پیکربندی متفاوتی می‌خواهد.

CVE | نوع باگ | پیکربندی آسیب‌پذیر | نخستین نسخهٔ آسیب‌پذیر

CVE-2026-123007 | سرریز عدد صحیح که به خواندن/نوشتن خارج از محدودهٔ هیپ می‌انجامد | HTTP/2 فعال | 1.9.5 (2015)

CVE-2026-123633 | use-after-free | HTTP/2 همراه با proxy_pass به یک بک‌اند و کمبود worker_connections در worker | 1.19.7

CVE-2026-121810 | use-after-free | HTTP/3 (QUIC) همراه با proxy_pass به یک بک‌اند | 1.25.0

CVE-2026-123634 | use-after-free | resolver به‌همراه proxy_pass با متغیرها و یک زیردرخواست (mirror یا SSI) | 0.6.18

CVE-2026-113425 | use-after-free | پروکسی ایمیل با proxy روشن و auth_http | 0.5.33

F5 شدت هر یک را High (CVSS 3.1: 8.1) و Critical (CVSS 4.0: 9.2) ارزیابی می‌کند و یادآور می‌شود که اجرای کد نیازمند غیرفعال‌کردن یا دور زدن ASLR (تصادفی‌سازی چیدمان فضای آدرس) است. در مورد CVE-2026-123007، گزارش Xint نشان می‌دهد چگونه نشتی آدرس‌های حافظه دقیقاً همین کار را ممکن می‌کند.

CVE-2026-123007 بیشترین نگرانی را ایجاد می‌کند. تنها کافی است HTTP/2 روشن باشد که در استقرارهای TLS معمولاً فعال است، و این باگ از زمان عرضهٔ پشتیبانی HTTP/2 در نسخهٔ 1.9.5 در همهٔ نسخه‌های nginx وجود داشته است. Xint اکسپلویت را از طریق اینترنت عمومی روی سرورهایی در AWS، GCP و Azure اجرا کرد. Xint در ۱۰ نوامبر، پیش از افشا، Shodan را جست‌وجو کرد و ۵۶.۷ میلیون میزبان منطبق با product:nginx یافت. از ۱۱.۹۴ میلیون میزبانی که نسخهٔ خود را گزارش کرده بودند، ۹۸.۹٪ در بازهٔ آسیب‌پذیر قرار داشتند. تا ۱۹ نوامبر، ردیاب مواجههٔ nginx2root در Censys حدود ۸.۸ میلیون سرویس را می‌شمارد که نسخه‌ای احتمالاً آسیب‌پذیر را با HTTP/2 فعال اجرا می‌کنند. رشتهٔ نسخه ثابت نمی‌کند که میزبان آسیب‌پذیر است، چون توزیع‌ها اصلاحات را به عقب منتقل می‌کنند، اما میزان مواجهه گسترده است.

همین نسخه‌های nginx پنج باگ دیگر را هم رفع می‌کنند. جدی‌ترین آن‌ها، CVE-2026-118899، یک حلقهٔ بی‌نهایت هنگام خواندن بدنهٔ درخواست روی TLS 1.3 است که به مهاجم بدون احراز هویت اجازه می‌دهد یک worker را در nginx 1.13.0 و نسخه‌های بعدی متوقف کند.

باگ کرنل لینوکس بخش ششم nginx2root است. Xint یک use-after-free در مسیر ارسال SCTP کرنل یافت که از لینوکس ۴.۱۵ (۲۰۱۸) وجود داشته است: وقتی یک عملیات ارسال در انتظار می‌ماند، می‌توان اتصال SCTP آن را به سوکت دیگری منتقل کرد و ارسال در انتظار سپس می‌تواند آن را آزاد کند. مهاجمی که از قبل کدی را با دسترسی worker در nginx اجرا می‌کند، می‌تواند با آن به دسترسی root روی میزبان برسد و Xint این کار را از یک nginx در حال اجرا داخل کانتینر Docker انجام داد. بسیاری از توزیع‌ها ماژول SCTP را نخستین بار که برنامه‌ای سوکت SCTP باز می‌کند به‌طور خودکار بارگذاری می‌کنند، پس میزبان‌هایی که هرگز از SCTP استفاده نمی‌کنند هم می‌توانند در معرض خطر باشند. تا ۱۸ نوامبر هیچ اصلاحیه‌ای برای کرنل موجود نبود و Xint جزئیات را تا انتشار آن نگه داشت.

تا ۱۹ نوامبر، هیچ‌یک از پنج CVE مربوط به nginx2root در کاتالوگ آسیب‌پذیری‌های شناخته‌شدهٔ CISA (CISA's Known Exploited Vulnerabilities catalog) نیست و ما گزارشی از بهره‌برداری در دنیای واقعی ندیده‌ایم. Xint و Wiz Research اکسپلویت‌های خود را منتشر نکرده‌اند. Rapid7 یک اثبات مفهوم منتشر کرده که به گفتهٔ خودش فقط برای نمایش حمله به یک کانتینر محلی تازه راه‌اندازی‌شده مناسب است. «اکسپلویت»های جعلی هم در GitHub در گردش‌اند.

چرا پروکسی Cloudflare از مبدأ شما محافظت می‌کند

خطرناک‌ترین باگ‌های nginx2root در نحوهٔ تجزیه و مدیریت اتصال‌های HTTP/2 و HTTP/3 توسط nginx نهفته‌اند. برای فعال‌کردن آن‌ها، مهاجم باید جریانی با ترتیب دقیق از فریم‌های پروتکل را مستقیماً به فرایند nginx بفرستد: میلیاردها فریم WINDOW_UPDATE، یک فریم SETTINGS که داده‌های پاسخ را نگه می‌دارد، فریم‌های PING که بافرهای ارسال را پر می‌کنند، فریم‌های HEADERS ناقص، و RST_STREAM درست در لحظهٔ مناسب.

وقتی رکورد DNS شما از طریق Cloudflare پروکسی می‌شود، آن اتصال در لبهٔ ما پایان می‌یابد.

Cloudflare درخواست HTTP مشتری را می‌خواند، قواعد امنیتی و کش شما را اعمال می‌کند و سپس درخواست خودش را از طریق اتصالی که خودش کنترل می‌کند به مبدأ شما می‌فرستد. فریم‌های کنترل جریان، ping، settings و بازنشانی جریان که مهاجم می‌فرستد در لبهٔ ما مصرف می‌شوند و منتقل نمی‌شوند. nginx شما فقط درخواست‌هایی را می‌بیند که Cloudflare تصمیم می‌گیرد بفرستد، با همان قالبی که Cloudflare می‌سازد. این موضوع وقتی هم برقرار است که Cloudflare از طریق HTTP/2 به مبدأ شما وصل می‌شود: Cloudflare کنترل جریان خودش را روی آن اتصال اجرا می‌کند و فریم‌های WINDOW_UPDATE و RST_STREAM را فقط بر اساس نیاز ترافیک خودش می‌فرستد، پس مشتری نمی‌تواند آن را وادار کند میلیاردها فریم WINDOW_UPDATE مورد نیاز حمله را بازپخش کند.

Rapid7 در تحلیل خود از CVE-2026-123007 همین نکته را می‌گوید: اگر اتصال HTTP/2 پروکسی شود، فریم‌های مهاجم «احتمالاً به شکلی که بهره‌برداری را ممکن کند بازفرستاده نمی‌شوند». این موضوع هر یک از حملات HTTP/2 و HTTP/3 را خنثی می‌کند.

CVE | آنچه مهاجم نیاز دارد | پشت پروکسی HTTP Cloudflare

CVE-2026-123007 | کنترل مستقیم WINDOW_UPDATE، SETTINGS، PING و RST_STREAM در HTTP/2 روی یک اتصال به nginx | محافظت‌شده. فریم‌های کنترل در لبهٔ Cloudflare پایان می‌یابند.

CVE-2026-123633 | بخش اول یک فریم HEADERS روی اتصال مستقیم HTTP/2، به‌همراه توانایی اشغال کامل جایگاه‌های اتصال nginx و بازنشانی اتصال TCP | محافظت‌شده. اتصال HTTP/2 مشتری در Cloudflare پایان می‌یابد.

CVE-2026-121810 | اتصال مستقیم QUIC/HTTP/3 به nginx | محافظت‌شده. HTTP/3 در لبهٔ Cloudflare پایان می‌یابد. ما با مبدأها از طریق HTTP/3 ارتباط برقرار نمی‌کنیم.

CVE-2026-123634 | یک درخواست و زیردرخواست mirror یا SSI آن که منتظر همان جست‌وجوی DNS هستند، و پایان درخواست اصلی در حین پردازش پاسخ. در اکسپلویت Xint، resolver در nginx باید به سرور DNS مهاجم می‌رسید. | کاملاً محافظت‌نشده. به نحوهٔ ساخت proxy_pass در پیکربندی شما بستگی دارد. وصله کنید.

CVE-2026-113425 | اتصال مستقیم IMAP/POP3/SMTP به پروکسی ایمیل nginx | محافظت‌نشده. پروکسی HTTP Cloudflare ترافیک ایمیل را منتقل نمی‌کند.

برای برخورداری از محافظت Cloudflare در اینجا یک شرط وجود دارد: مبدأ شما نباید مستقیماً در دسترس باشد. اگر مهاجم بتواند IP مبدأ شما را پیدا کند و مستقیماً به آن وصل شود (TCP 443 یا 80 برای HTTP/2، UDP 443 برای HTTP/3، یا درگاه‌های ایمیل)، Cloudflare در مسیر نیست و محافظت اعمال نمی‌شود. باید مطمئن شوید سرورهای مبدأ فقط از طریق پروکسی‌های Cloudflare در دسترس‌اند؛ با یکی از این روش‌ها:

Cloudflare Tunnel. مبدأ شما اتصالی فقط خروجی به Cloudflare برقرار می‌کند و هیچ درگاه ورودی باز نمی‌کند.

فایروال به محدوده‌های IP کلادفلر. ترافیک ورودی HTTP/HTTPS را فقط از محدوده‌های IP منتشرشدهٔ Cloudflare بپذیرید. این کار باید با فایروال IP انجام شود، نه بر اساس پیکربندی در سرور nginx.

Authenticated Origin Pulls (mTLS). مبدأ شما هر اتصال TLS را که گواهی مشتری Cloudflare را ارائه نکند رد می‌کند.

بررسی مواجههٔ خود Xint هم همین نکته را می‌گوید: «اگر CDN یا پروکسی معکوس جلوی nginx قرار دارد، آزمون فقط به پروکسی می‌رسد، پس آن را مستقیماً روی سرور nginx هم اجرا کنید.»

کجا محافظت اعمال نمی‌شود

چند موقعیت وجود دارد که پروکسی HTTP Cloudflare محافظتی ارائه نمی‌کند.

برنامه‌های TCP/UDP در Spectrum. در این پیکربندی‌ها، ترافیک اینترنت بدون تغییر به مبدأ شما می‌رسد. اگر مبدأ شما nginx اجرا می‌کند، وصله کنید یا قابلیت‌های آسیب‌پذیر را غیرفعال کنید.

پروکسی ایمیل nginx. پروکسی HTTP Cloudflare ترافیک IMAP، POP3 یا SMTP را منتقل نمی‌کند. تا زمان وصله، شنونده‌های ایمیل را به شبکه‌های مورد اعتماد محدود کنید.

CVE-2026-123634 (resolver). این مورد به نحوهٔ ساخت مقصد proxy_pass از درخواست در پیکربندی شما بستگی دارد، همراه با لغو دقیقاً زمان‌بندی‌شدهٔ یک درخواست HTTP. عبور ترافیک از پروکسی Cloudflare بهره‌برداری از آن را سخت‌تر می‌کند، اما محافظت کامل نمی‌دهد. در هر حال به‌روزرسانی کنید.

nginx با DNS-only (ابر خاکستری)، داخلی یا بدون پروکسی. هر سرور nginx که مهاجم بتواند بدون عبور از Cloudflare به آن برسد، از جمله سرویس‌های داخلی پشت یک میزبان به‌خطرافتاده، باید وصله شود.

قواعد WAF کلادفلر به این آسیب‌پذیری‌ها مربوط نیستند. این‌ها باگ‌های سطح پروتکل‌اند. چون پروکسی Cloudflare خودش تجزیهٔ پیام‌های پروتکل HTTP را انجام می‌دهد و پیام‌های تازه‌ای برای گرفتن اطلاعات از سرورهای مبدأ می‌سازد، مبدأهای پشت پروکسی HTTP کلادفلر بدون نیاز به قاعده در برابر باگ‌های HTTP/2 و HTTP/3 محافظت می‌شوند. به همین دلیل قاعدهٔ مدیریت‌شده‌ای منتشر نکرده‌ایم. محافظت از پایان‌دادن اتصال می‌آید، نه از تطبیق الگو.

حالا چه باید کرد

همهٔ سرورهای nginx را پیدا کنید. nginx Plus، بسته‌های توزیع، ایمیج‌های کانتینر و تجهیزات را هم در نظر بگیرید. روی هر کدام nginx -V و nginx -T را اجرا کنید و شنونده‌های HTTP/2، HTTP/3/QUIC، proxy_pass با متغیرها به‌همراه SSI یا mirror، و هر بلوک mail را یادداشت کنید.

وصله کنید. nginx Open Source را به 1.30.7 یا 1.31.9، nginx Plus را به 37.0.8.1 یا 37.3.0.1، یا بستهٔ اصلاح‌شدهٔ توزیع خود را به‌روز کنید. F5 نسخه‌های R34 تا R36 از nginx Plus را آسیب‌پذیر و بدون نسخهٔ اصلاح‌شده اعلام می‌کند، پس آن‌ها را به یک نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ 37.x منتقل کنید. سپس nginx را دوباره راه‌اندازی کنید یا ارتقای باینری را کامل کنید. بارگذاری دوبارهٔ پیکربندی جایگزین باینری در حال اجرا نمی‌شود.

نسخه‌های backport را با دقت بررسی کنید. توزیع‌ها اغلب بدون تغییر نسخه‌ای که nginx -v گزارش می‌کند وصله می‌کنند. نسخهٔ کامل بسته را با اعلامیهٔ توزیع خود مقایسه کنید.

مطمئن شوید مبدأ شما فقط از طریق Cloudflare در دسترس است. از Tunnel، فهرست مجاز IP یا Authenticated Origin Pulls استفاده کنید.

اگر هنوز نمی‌توانید وصله کنید، آنچه را لازم ندارید غیرفعال کنید. http2 off; (در nginx 1.25.1 و بعد از آن؛ در نسخه‌های قدیمی‌تر http2 را از دستور listen حذف کنید) CVE-2026-123007 و CVE-2026-123633 را می‌بندد. حذف شنونده‌های QUIC و تنظیم http3 off; CVE-2026-121810 را می‌بندد. برای CVE-2026-123634، proxy_pass را به گروه‌های upstream ثابت اشاره دهید. فقط به mirror_request_body تکیه نکنید: در پیکربندی آزمایش‌شدهٔ Xint این مقدار off بود و مقدار پیش‌فرض on آن اکسپلویت را متوقف کرد، اما SSI و زیردرخواست‌های دیگر همچنان می‌توانند به باگ برسند. برای CVE-2026-113425، شنونده‌های ایمیل را به شبکه‌های مورد اعتماد محدود کنید. سرویس را دوباره راه‌اندازی کنید تا اتصال‌های قدیمی بسته شوند.

اگر از SCTP استفاده نمی‌کنید، آن را مسدود کنید. خط install sctp /bin/false را به فایلی در /etc/modprobe.d/ اضافه کنید تا ماژول کرنل بارگذاری نشود. این کار ماژول از قبل بارگذاری‌شده را تخلیه نمی‌کند و SCTP تعبیه‌شده در کرنل را غیرفعال نمی‌کند. وقتی توزیع شما به‌روزرسانی کرنل برای باگ SCTP را منتشر کرد، آن را نصب و سیستم را دوباره راه‌اندازی کنید. مسدودکردن ماژول تا آن زمان یک راه‌حل موقت است.

مدخل Cloudflare Radar Zero Wire برای nginx2root شامل فهرست کامل اقدامات، یک دستور آماده برای اینکه به یک عامل بسپارید ارزیابی فقط‌خواندنی از سرورهایتان انجام دهد، و پیوند به همهٔ اعلامیه‌های فروشندگان است.

بررسی فنی عمیق

بیایید با نگاهی به کد، جزئیات پنج باگ را بررسی کنیم. کد nginx 1.31.8 (کامیت 140aa94) را که آخرین کد منتشرشده پیش از اصلاحات بود بررسی می‌کنیم و آن را با اصلاحات 1.31.9 (که در نسخهٔ 1.30.7 در شاخهٔ پایدار هم آمده‌اند) مقایسه می‌کنیم.

نکته‌ای دربارهٔ روش کار: تحلیل خود را بر اعلامیه‌های عمومی بنا کردیم و برای اطمینان از درک کد، نسخه‌های عمومی 1.31.8 و 1.31.9 را با AddressSanitizer ساختیم و آزمون‌هایی برای چهار باگ از پنج باگ (کنترل جریان، use-after-free در HTTP/2، resolver و پروکسی ایمیل) اجرا کردیم. هر یک روی 1.31.8 خطا می‌دهد و روی 1.31.9 بی‌خطا اجرا می‌شود. باگ HTTP/3 را بازتولید نکردیم؛ آن بخش بر پایهٔ کامیت اصلاح و تحلیل منتشرشده است.

یک الگو، در چهار جا

چهار باگ از پنج باگ، use-after-free هستند. این مشکلی رایج در برنامه‌هایی است که حافظه را بدون پشتیبانی زبان به‌صورت دستی مدیریت می‌کنند: بخشی از کد شیئی را آزاد می‌کند که بخش دیگری هنوز از آن استفاده می‌کند.

nginx رویدادمحور است. یک handler اجرا می‌شود، کد دیگری را فراخوانی می‌کند و آن کد به handler بازمی‌گردد. سه باگ زمانی رخ می‌دهند که کد فراخوانی‌شده اتصال یا درخواستی را که handler روی آن کار می‌کند از بین می‌برد. در باگ چهارم، اتصال دومی هنوز اشاره‌گری به آن شیء دارد.

CVE-2026-123633 و CVE-2026-121810. یک درخواست برای رسیدن به upstream خود به یک جایگاه اتصال نیاز دارد. nginx با کمبود جایگاه روبه‌روست، پس یک اتصال بی‌کار را می‌بندد تا جایگاه آزاد کند. اتصالی که انتخاب می‌کند همان اتصالی است که درخواست به آن تعلق دارد.

CVE-2026-123634. یک callback در resolver درخواستی را پایان می‌دهد. پاک‌سازی آن درخواست، زمینهٔ resolver دومی را آزاد می‌کند که resolver قرار است در ادامه فراخوانی کند.

CVE-2026-113425. وقتی نوشتن به یک مشتری ایمیل شکست می‌خورد، اتصال مشتری بسته می‌شود در حالی که اتصال به سرویس احراز هویت هنوز به نشست آن اشاره می‌کند.

F5 هر چهار مورد را در صورت غیرفعال‌بودن یا دور زدن ASLR (تصادفی‌سازی چیدمان فضای آدرس) بالقوه مستعد اجرای کد می‌داند و Xint در آزمون‌هایش اجرای کد با دسترسی‌های worker در nginx را گزارش می‌کند.

باگ پنجم، CVE-2026-123007، از نوع دیگری است: خطایی در محاسبه که به خطای طول تبدیل می‌شود.

CVE-2026-123007: دو بخش کنترل جریان که هر کدام درست به نظر می‌رسند

کنترل جریان HTTP/2 مقدار دادهٔ پاسخی را که سرور می‌تواند بفرستد محدود می‌کند. nginx برای هر جریان یک پنجرهٔ ارسال و برای اتصال یک پنجرهٔ دیگر به نام h2c->send_window نگه می‌دارد. مشتری پنجره را با فریم WINDOW_UPDATE بزرگ می‌کند و پروتکل هر پنجره را حداکثر 2^31 − 1 محدود می‌کند.

nginx این سقف را هنگام رسیدن WINDOW_UPDATE اعمال می‌کند (ngx_http_v2_state_window_update()):

if (window > NGX_HTTP_V2_MAX_WINDOW - h2c->send_window) {
   /* logs "client violated connection flow control" */
   return ngx_http_v2_connection_error(h2c, NGX_HTTP_V2_FLOW_CTRL_ERROR);
}

این بررسی به‌تنهایی درست است. اما پنجرهٔ اتصال در جای دومی هم رشد می‌کند. وقتی nginx فریم‌های DATA را برای یک جریان در صف می‌گذارد، طول آن‌ها را از پنجره کم می‌کند. اگر جریان پیش از ارسال آن فریم‌ها لغو شود، ngx_http_v2_filter_cleanup() آن‌ها را از صف برمی‌دارد و اعتبار را برمی‌گرداند:

h2c->send_window += window;

هیچ چیز این خط را محدود نمی‌کند. همان‌طور که کامیت اصلاح توضیح می‌دهد، اگر مشتری پنجرهٔ اتصال را پس از صف‌شدن فریم‌ها و پیش از پایان جریان بزرگ کند، بازپرداخت پنجره را از 2^31 − 1 فراتر می‌برد.

از آن لحظه، بررسی اول دیگر کار نمی‌کند. h2c->send_window از نوع size_t بدون علامت است، پس NGX_HTTP_V2_MAX_WINDOW - h2c->send_window به عددی بسیار بزرگ سرریز می‌شود و هر WINDOW_UPDATE بعدی پذیرفته می‌شود. مشتری سپس می‌تواند پنجره را تا هر اندازه‌ای که بخواهد بالا ببرد.

پنجره بدون علامت است، اما کدی که اندازهٔ فریم‌های DATA را تعیین می‌کند آن را به‌صورت مقدار علامت‌دار مقایسه می‌کند (ngx_http_v2_send_chain()):

if (limit == 0 || limit > (off_t) h2c->send_window) {
   limit = h2c->send_window;
}
...
if ((off_t) frame_size > limit) {
   frame_size = (size_t) limit;
}

پس از اینکه پنجره از 2^63 گذشت، به‌صورت off_t منفی می‌شود. اندازهٔ فریم برابر خود مقدار پنجره می‌شود، عددی بین 2^63 و 2^64، و nginx بافری می‌سازد که اشاره‌گر آخرش پیش از اشاره‌گر pos آن قرار می‌گیرد.

روی TLS، آن بافر با همان طول به یک memcpy() در ngx_ssl_send_chain() می‌رسد. آزمون TLS ما در همین نقطه زیر AddressSanitizer متوقف می‌شود. گزارش Xint توضیح می‌دهد چگونه با نزدیک‌کردن پنجره به 2^64 این وضعیت به نوشتن کنترل‌شدهٔ خارج از محدوده و نشتی آدرس تبدیل می‌شود، و Xint، Rapid7 و Wiz هر سه اجرای کد را از آن گزارش می‌کنند. این نوشته از نقطهٔ خطا فراتر نمی‌رود.

روی HTTP/2 بدون رمزنگاری، همان بافر نامعتبر مسیر خروجی دیگری را طی می‌کند. آزمون بدون رمزنگاری ما هم روی 1.31.8 زیر AddressSanitizer خطا می‌دهد و روی 1.31.9 بی‌خطا اجرا می‌شود. گزارش‌های عمومی به حالت TLS می‌پردازند.

حملات شناخته‌شده چقدر ترافیک لازم دارند

بزرگ‌ترین گامی که یک WINDOW_UPDATE می‌تواند بردارد 2^31 − 1 است و اندازهٔ یک فریم WINDOW_UPDATE ۱۳ بایت است. پس برای نزدیک‌کردن یک پنجرهٔ ۶۴ بیتی به سقفش حدود 2^33 فریم لازم است: تقریباً ۸.۶ میلیارد فریم، یا حدود ۱۱۲ گیگابایت (۱۰۴ گیبی‌بایت).

Rapid7 که یک اثبات مفهوم منتشر کرده، همین رقم را می‌دهد و می‌افزاید nginx ترافیک فریم‌های کنترل را نسبت به سایر ترافیک اتصال محدود می‌کند، پس اجرای آن حدود ۱۵ گیبی‌بایت ترافیک درخواست دیگر هم می‌فرستد. مجموع آن به حدود ۱۲۸ گیگابایت دادهٔ HTTP/2 می‌رسد: حدود دو دقیقه روی پیوند ۱۰ گیگابیت بر ثانیه و حدود هفده دقیقه با ۱ گیگابیت بر ثانیه. Rapid7 ترافیک WINDOW_UPDATE لازم برای رسیدن به 2^63 را حدود 2^32 فریم، یا ۵۲ گیبی‌بایت، یعنی نصف رقم ۱۰۴ گیبی‌بایت تخمین می‌زند. همچنین یادآور می‌شود این ارقام مسیر خودش را توصیف می‌کنند و حداقل اثبات‌شده نیستند.

برای مدافعان، این واقعیت مفید دربارهٔ این باگ است. با این حجم، حملات شناخته‌شده سخت پنهان می‌مانند: nginx از یک مشتری واحد روی یک اتصال طولانی‌مدت ده‌ها گیگابایت دریافت می‌کند و پاسخ کمی می‌فرستد، بسیار بیشتر از آنچه درخواست‌های ثبت‌شده در access log توضیح می‌دهند.

چرا یافتنش دشوار بود

خط بازپرداخت از زمان ورود پشتیبانی HTTP/2 در نسخهٔ 1.9.5 در سال ۲۰۱۵ در nginx وجود داشته است. دو چیز توجه به آن را دشوار می‌کرد.

نخست، هر بخش به‌تنهایی درست به نظر می‌رسد. بررسی روی WINDOW_UPDATE همان بررسی درست است. بازپرداخت هم همان بازپرداخت درست است. مشکل این است که بررسی به فرضی تکیه دارد که بازپرداخت آن را حفظ نمی‌کند.

دوم، آزمونی که منتظر وقوع خطا بماند به‌احتمال زیاد به آن نمی‌رسد، چون خطا ده‌ها گیگابایت ورودی می‌خواهد. خود وضعیت خراب با ترافیک بسیار کمی قابل دستیابی است: Censys آزمون بدون رمزنگاری منتشر کرده که با یک capture ۵.۶۹ مگابایتی به آنچه وضعیت خراب کنترل جریان می‌نامد می‌رسد. آزمونی که پس از هر فریم ادعا کند «پنجرهٔ ارسال هرگز از حداکثر پروتکل فراتر نمی‌رود» وضعیت خراب را به‌محض رسیدن توالی آزمون به آن علامت می‌دهد. آزمونی که منتظر خرابی حافظه بماند، چنین نمی‌کند.

اصلاح

اصلاح (۶ خط افزوده) یک شمارنده به نام h2c->send_queued برای DATAهای صف‌شده اما هنوز ارسال‌نشده معرفی می‌کند. بررسی WINDOW_UPDATE اکنون این بایت‌ها را هم در پنجره لحاظ می‌کند:

if (window > NGX_HTTP_V2_MAX_WINDOW - h2c->send_window - h2c->send_queued) {

از دید مشتری، فریم‌های صف‌شده هنوز جزو پنجره حساب می‌شوند، پس مشتری دیگر نمی‌تواند اعتباری را که nginx در شرف بازپرداخت آن است دوباره پر کند. روی نسخهٔ اصلاح‌شده، این تلاش با خطای کنترل جریان رد می‌شود.

CVE-2026-123633: جایی که دو محافظت با هم تعامل می‌کنند

یک worker در nginx تعداد ثابتی جایگاه اتصال (worker_connections) دارد که اتصال‌های مشتری و upstream آن را شریک‌اند. از نسخهٔ 1.19.2، وقتی جایگاه‌های آزاد کم می‌شوند (یک‌شانزدهم کل یا کمتر)، ngx_get_connection() تابع ngx_drain_connections() را فراخوانی می‌کند که اتصال‌های علامت‌خورده به «قابل استفادهٔ مجدد» را می‌بندد: اتصال‌هایی که کاری در جریان ندارند، مانند اتصال‌های keep-alive بی‌کار.

این کار فقط وقتی درست است که اتصال قابل استفادهٔ مجدد واقعاً کاری در جریان نداشته باشد. برای HTTP/2 همیشه این‌طور نبود. دو کامیت در یک روز در فوریهٔ ۲۰۲۱ اعمال شدند و با هم در 1.19.7 منتشر شدند:

«HTTP/2: fixed reusing connections with active requests» موردی را رفع کرد که در آن یک اتصال HTTP/2 بدون رمزنگاری می‌توانست در حالی که درخواستی داشت، قابل استفادهٔ مجدد بماند.

«HTTP/2: reuse of connections with incomplete frames» اتصال را در حالی که منتظر باقی‌ماندهٔ فریمی ناقص است قابل استفادهٔ مجدد ثبت می‌کرد، تا مشتری نتواند جایگاه‌ها را با فریم‌های ناقص اشغال کند.

تغییر دوم اینجا مرتبط است. همان‌طور که کامیت اصلاح توضیح می‌دهد، اگر باقی‌ماندهٔ آن فریم یک فریم HEADERS باشد، جریانی ساخته می‌شود، اما وضعیت قابل استفادهٔ مجدد تا زمانی که اتصال بعداً بی‌کار نشود بازنشانی نمی‌شد. اتصال سپس درخواستی دارد و در صف قابل استفادهٔ مجدد می‌ماند.

اگر آن درخواست پروکسی شود، nginx برای اتصال upstream جایگاهی درخواست می‌کند. اگر جایگاه‌ها کم باشند، تخلیه در همان فراخوانی اجرا می‌شود و می‌تواند همین اتصال را انتخاب کند. تخلیه به اتصال دستور بستن می‌دهد و nginx تلاش می‌کند GOAWAY بفرستد. اگر آن ارسال شکست بخورد، nginx اتصال و همهٔ جریان‌های روی آن را آزاد می‌کند. کنترل سپس به کد upstream بازمی‌گردد که همچنان از درخواستی که برایش فراخوانی شده استفاده می‌کند.

هر تغییر به‌تنهایی منطقی بود. تعامل میان آن‌ها ظریف بود و تا امسال نادیده ماند. اعلامیهٔ F5 از Albert Ebb از Metnir، Nir Ohfeld از Wiz Research، Xint.io و memN0ps از Palo Alto Networks Unit 42 نام می‌برد؛ تغییرات nginx.org از Albert of Vexera AI نام می‌برد.

اصلاح

دو خط افزوده: ngx_http_v2_create_stream() اکنون ngx_reusable_connection(h2c->connection, 0) را فراخوانی می‌کند. اتصالی که جریانی دارد هرگز قابل استفادهٔ مجدد نیست، صرف‌نظر از وضعیتی که پیش‌تر داشته است.

CVE-2026-121810: همان ایده، در QUIC

بر اساس کامیت اصلاح و تحلیل Xint، باگ HTTP/3 از مسیری متفاوت به همان نتیجه می‌رسد.

در کد QUIC در nginx، هر اتصال QUIC یک جایگاه اتصال و هر جریان جایگاه دیگری مصرف می‌کند. یک اتصال QUIC فقط وقتی می‌تواند تخلیه شود که همهٔ جریان‌های باقی‌مانده در درخت آن قابل لغو باشند، و nginx این را با پیمایش درخت جریان‌های اتصال تعیین می‌کند.

ngx_quic_create_stream() اتصال QUIC را از صف قابل استفادهٔ مجدد خارج می‌کند و سپس برای جریان جدید جایگاهی درخواست می‌کند. پیش از اصلاح، جریان جدید فقط پس از آن به درخت اضافه می‌شد. اگر درخواست جایگاه تخلیه‌ای را فعال می‌کرد که جریان بی‌کار دیگری از همان اتصال QUIC را می‌بست، کد پردازش جریان بسته‌شده درخت را می‌پیمود، جریان در حال ساخت را پیدا نمی‌کرد، نتیجه می‌گرفت اتصال بی‌کار است و آن را دوباره قابل استفادهٔ مجدد می‌کرد. تخلیهٔ بعدی، مثلاً وقتی درخواست جدید به upstream خود وصل می‌شود، می‌توانست اتصال QUIC را در حالی که آن درخواست در جریان بود ببندد.

اعلامیهٔ F5 می‌گوید بهره‌برداری «به شرایطی خارج از کنترل مهاجم هم بستگی دارد». Xint می‌نویسد این باگ «با مکانیزمی کمی متفاوت» از باگ HTTP/2 فعال می‌شود.

اصلاح

چهار خط افزوده: جریان پیش از درخواست جایگاه به درخت اضافه می‌شود و در مسیرهای خطا دوباره خارج می‌شود.

CVE-2026-123634: آزادکردن آیتم بعدی فهرست در حین پیمایش

وقتی proxy_pass متغیری دارد، nginx نام میزبان را در حین پردازش درخواست resolve می‌کند. اگر جست‌وجویی برای همان نام از قبل در جریان باشد، درخواست جدید روی همان گرهٔ resolver منتظر می‌ماند. وقتی پاسخ می‌رسد، nginx فهرست زمینه‌های منتظر را جدا می‌کند و هر یک را به‌ترتیب فراخوانی می‌کند:

next = rn->waiting;
rn->waiting = NULL;

while (next) {
   ctx = next;
   ...
   next = ctx->next;

   ctx->handler(ctx);
}

حلقه پیش از فراخوانی handler مقدار next را ذخیره می‌کند، پس handler می‌تواند زمینهٔ خودش را آزاد کند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که handler زمینهٔ دیگری در همان فهرست را آزاد کند. این اتفاق وقتی رخ می‌دهد که دو زمینه به یک درخواست تعلق داشته باشند، مانند یک درخواست و زیردرخواست mirror آن که نام یکسانی را resolve می‌کنند (موردی که Xint آزمود؛ F5 زیردرخواست‌های SSI را هم فهرست می‌کند). اگر handler اول درخواست را پایان دهد، پاک‌سازی درخواست برای زمینهٔ دوم ngx_resolve_name_done() را فراخوانی می‌کند. آن تابع فهرست انتظار گره را برای یافتن زمینه جست‌وجو می‌کند، چون فهرست جدا شده آن را پیدا نمی‌کند و زمینه را در هر حال آزاد می‌کند. حلقه سپس به زمینهٔ آزادشده می‌رسد.

معمولاً nginx این را ثبت می‌کند. روی نسخه‌های آسیب‌پذیر، وقتی جست‌وجو شکست می‌خورد، این را

could not cancel <name> resolving

در سطح alert در error log می‌نویسد. جست‌وجوی این خط ارزش دارد. این خط به‌تنهایی نه اثبات است نه رد: کامیت اصلاح یادآور می‌شود یک گونه، هنگام دنبال‌کردن یک CNAME، هیچ هشداری تولید نکرد.

اصلاح

اگر زمینه‌ای (context) در حالی که در فهرست جدا افتاده قرار دارد لغو شود، دیگر بلافاصله آزاد نمی‌شود. گردانندهٔ آن با گرداننده‌ای جایگزین می‌شود که وقتی حلقه به آن می‌رسد آن را آزاد می‌کند (۳۱ خط افزوده شده). این اصلاح همچنین هشدار را به پیام اشکال‌زدایی تنزل می‌دهد، بنابراین خط بالا فقط در نسخه‌های وصله‌نشده در سطح هشدار دیده می‌شود.

CVE-2026-113425: دو اتصال، یک نشست

با auth_http، پروکسی ایمیل از یک سرویس HTTP می‌خواهد هر ورود را تأیید کند. در طول این انتظار، برای یک نشست دو اتصال نگه می‌دارد: اتصال کلاینت و اتصال به سرویس احراز هویت. اتصال دوم به نشست اشاره می‌کند و از استخر حافظهٔ اتصال کلاینت استفاده می‌کند.

پیش از اصلاح، پاسخی که گردانندهٔ پروتکل برای کلاینت آماده کرده بود تا زمانی که درخواست احراز هویت در جریان بود در صف می‌ماند و گردانندهٔ نوشتن کلاینت همچنان ngx_mail_send() بود. اگر آن گرداننده اجرا می‌شد و نوشتن به دلیل بازنشانی اتصال توسط کلاینت شکست می‌خورد، اتصال کلاینت را می‌بست و نشست را از بین می‌برد. اتصال احراز هویت همچنان به نشست اشاره می‌کرد و رویداد بعدی روی آن اتصال از حافظهٔ آزادشده استفاده می‌کرد.

Xint دو شرط برای این وضعیت توصیف می‌کند: رویداد نوشتن کلاینت باید از قبل ثبت شده باشد (مثلاً چون کلاینت خواندن پاسخ‌ها را متوقف کرده است)، و فرمان ورود و بازنشانی باید در همان دور حلقهٔ رویداد پردازش شوند. اعتبارنامهٔ معتبر لازم نیست، چون این اتفاق پیش از بررسی ورود رخ می‌دهد.

اصلاح

دو خط افزوده‌شده پاسخ صف‌شده را هنگام آغاز درخواست احراز هویت دور می‌ریزند. همین انتشار سه کامیت دیگر را نیز در بر دارد که نوشتن کلاینت را مسدود می‌کنند: زمانی که پروکسی منتظر پاسخ احراز هویت است، زمانی که به بالادست متصل می‌شود و سلام آن را می‌خواند، و زمانی که نشانی و نام یک کلاینت SMTP را تفکیک می‌کند.

آنچه اصلاح‌ها در آن مشترک‌اند

هر پنج اصلاح شامل تغییرات جزئی در کد است. هر یک بین ۲ تا ۳۱ خط اضافه می‌کند و اصلاح پروکسی ایمیل با سه کامیت دیگر همراه بود. هیچ تغییر طراحی لازم نیست. هر اصلاح ناظر بر یک ناوردا (invariant) است که بقیهٔ کد از قبل به آن تکیه داشت:

پنجرهٔ ارسال هرگز از حداکثر پروتکل فراتر نمی‌رود

اتصالی که درخواستی در آن در جریان است هرگز دوباره قابل استفاده نیست

شیئی که کد دیگر در شرف استفاده از آن است، از زیر پای آن آزاد نمی‌شود

در هر مورد، یک مسیر کد از حفظ قاعده‌ای که بقیهٔ کد به آن تکیه داشت بازمانده بود و اصلاح آن مسیر را وادار می‌کند قاعده را حفظ کند. با تغییر کد در طول زمان، شکستن این‌گونه قواعد بسیار آسان است.

چه نشانه‌هایی را باید زیر نظر گرفت

تلاش‌ها برای بهره‌برداری از این آسیب‌پذیری‌ها معمولاً پیام‌های مشخصی در لاگ برجای می‌گذارند. سه مورد از این پیام‌ها (دو مورد در سطح info و یکی در سطح warn) پایین‌تر از سطح پیش‌فرض error_log در nginx یعنی error قرار دارند و فقط در صورت تنظیم سطح پایین‌تر ظاهر می‌شوند. پیام‌های هشدار به‌طور پیش‌فرض ثبت می‌شوند.

باگ | پیام‌های لاگ یا سایر نشانه‌ها

CVE-2026-123007 | یک اتصال HTTP/2 طولانی‌مدت که nginx در آن ده‌ها گیگابایت از کلاینت دریافت می‌کند و مقدار کمی بازمی‌گرداند، بسیار بیشتر از آنچه درخواست‌های ثبت‌شده‌اش نشان می‌دهند. در نسخه‌های اصلاح‌شده، یک تلاش ردشده این پیام را ثبت می‌کند: client violated connection flow control: received WINDOW_UPDATE frame with window increment ... not allowed for window ... (سطح info؛ نسخه‌های قدیمی‌تر همین پیام را برای نقض‌های عادی دارند). پیام http2 flood detected (سطح info) روی چنین اتصالی می‌تواند نشانهٔ یک تلاش ناموفق باشد، اما nginx این پیام را برای چند محدودیت دیگر نیز ثبت می‌کند.

CVE-2026-123633، CVE-2026-121810 | پیام worker process <pid> exited on signal 11 (سطح alert) روی سرورهایی که HTTP/2 یا HTTP/3 را می‌پذیرند و به بالادست پروکسی می‌کنند، همراه با worker_connections are not enough, reusing connections (سطح warn). یک use-after-free همیشه باعث کرش نمی‌شود.

CVE-2026-123634 | پیام could not cancel <name> resolving (سطح alert، فقط نسخه‌های وصله‌نشده). نبود این پیام احتمال وجود باگ را رد نمی‌کند.

CVE-2026-113425 | کرش worker در پروکسی ایمیلی که از auth_http استفاده می‌کند، با اتصال‌های کلاینتی که در حین ورود بازنشانی می‌شوند.

هر پنج مورد | اجرای برنامه‌های غیرمنتظره توسط فرایند worker در nginx، مثلاً از طریق قاعده‌ای در auditd روی execve برای کاربر worker. Xint این بررسی را توصیه می‌کند و قوی‌ترین نشانهٔ یک حملهٔ موفق است.

گاه‌شمار

تاریخ (UTC) | رویداد

۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ | Xint آسیب‌پذیری‌ها را کشف می‌کند

۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ | گزارش به F5 از طریق HackerOne

۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ | گزارش‌ها به تیم توسعهٔ nginx تحویل داده می‌شود

۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ | Xint اعتبارسنجی وصله را کامل می‌کند

۱۸ نوامبر ۲۰۲۶ | افشای عمومی؛ انتشار nginx 1.30.7 و 1.31.9

باگ‌ها همچنان خواهند آمد

CVE-2026-123007 بیش از ده سال در nginx باقی مانده بود. باگ SCTP از سال ۲۰۱۸ در کرنل لینوکس وجود داشته است. Xint می‌گوید یکی از محققانش CVE-2026-123007 را دستی پیدا کرده و اسکن خودکار Xint چهار باگ دیگر nginx را یافته است. چند تیم دیگر نیز دو باگ HTTP/2 را به‌طور مستقل کشف کردند. در همین حال، فهرست مشورتی nginx از دو مورد در سال ۲۰۲۵ به ۳۶ مورد تا امروز در سال جاری رسیده است. پژوهش‌های مبتنی بر هوش مصنوعی باگ‌ها را در کدی که به‌شدت بازبینی شده است سریع‌تر از قبل پیدا می‌کنند و افشاهای بیشتری از این دست در راه است.

این تا حد زیادی دلیل آن است که ارزش دارد Cloudflare را جلوی مبدأ خود قرار دهید. باگ پروتکلی در وب‌سرور شما وقتی مهاجم نتواند مستقیماً با سرور شما به آن پروتکل صحبت کند، ریسک بسیار کمتری دارد. لبهٔ شبکهٔ ما تحت تأثیر نیست و حملات HTTP/2 و HTTP/3 علیه nginx شما در شبکهٔ ما متوقف می‌شوند. با این حال، وصله کنید، مبدأ خود را قفل کنید تا Cloudflare تنها راه ورود باشد، و از صفحهٔ Radar Zero Wire برای بررسی مجموعهٔ سرورهای خود استفاده کنید.

منابع

Cloudflare Radar Zero Wire: nginx2root

nginx2root.com

Xint: NGINX2Root technical write-up

F5 advisory index K000164058

nginx security advisories

Rapid7: CVE-2026-123007 analysis and proof of concept

Censys: nginx2root simple test

Wiz: nginx HTTP/2 RCE vulnerabilities

Censys: nginx2root exposure tracker