ساخت پروتکل Agent Host Protocol برای نشست‌هایی که میان دستگاه‌ها ادامه می‌یابند

ببینید چگونه پروتکل باز Agent Host Protocol را ساختیم تا نشست‌های عامل شما در ویرایشگرها، اپ‌ها، گوشی‌ها و ابر در دسترس بمانند.

مدل‌ها اکنون به اندازه‌ای خوب شده‌اند که بتوانند ساعت‌ها یا حتی روزها به‌تنهایی کار کنند. لازم نیست مراقب تک‌تک کارهایی که انجام می‌دهند باشید، اما همچنان باید بتوانید از هر جایی وضعیتشان را بررسی کنید. یک عامل نمی‌تواند فقط درون یک برنامه زندگی کند. کار باید ادامه یابد، حتی اگر پنجره‌ای را ببندید یا دستگاه را عوض کنید.

در GitHub Copilot می‌توانید یک نشست عامل را در یک جا آغاز کنید و در جای دیگری ادامه دهید. این تداوم نشست بر پایهٔ پروتکل Agent Host Protocol (AHP) کار می‌کند؛ استانداردی باز که نخست در VS Code ساخته شد و در سراسر GitHub به کار گرفته شد. در ادامه می‌بینید که این پروتکل چگونه کار می‌کند، در ساخت آن چه آموختیم و چگونه می‌توانید از آن برای آوردن عامل‌هایتان به اپ‌ها و جریان‌های کاری خودتان استفاده کنید.

چرا یکپارچه‌سازی جداگانه برای هر کلاینت دیگر جواب نمی‌داد

GitHub Copilot نخست در VS Code به‌صورت افزونه‌ای ساخته شد که هارنس (چارچوب اجرای عامل) خودش را همراه داشت. این کار دسترسی به عامل‌ها را در VS Code فراهم می‌کرد، اما عمر آن‌ها را به ویرایشگر گره می‌زد. افزونه‌ها به یک پنجرهٔ VS Code وابسته‌اند. آن پنجره را ببندید، عامل از بین می‌رود. VS Code را به‌روزرسانی کنید، با راه‌اندازی مجدد برنامه همهٔ عامل‌ها متوقف می‌شوند. به یک ماشین راه‌دور متصل شوید، با میزبان افزونهٔ کاملاً تازه‌ای روبه‌رو می‌شوید که به نسخهٔ میزکار VS Code شما قفل شده است.

در همان زمان، اپ Copilot نیز در حال توسعه بود، در کنار اپ‌های موبایل موجود GitHub برای iOS و Android. هر محصول یکپارچه‌سازی متمایز خودش را با عامل‌های ابری انجام می‌داد تا به تداوم نشست دست یابد.

هر یک از این یکپارچه‌سازی‌ها مشکل را برای یک محصول حل می‌کرد، اما توسعه‌دهندگان همچنان می‌خواهند عامل‌هایشان را به جریان‌های کاری خودشان بیاورند؛ چه ویرایشگر باشد، چه ترمینال، چه گوشی یا ابزاری که خودشان ساخته‌اند. این کار ممکن نیست اگر هر کلاینت به یکپارچه‌سازی اختصاصی خودش نیاز داشته باشد. به همین دلیل توسعه‌دهندگان به یک پروتکل نیاز داشتند: زبانی استاندارد و مستقل نسخه‌بندی‌شده که میان نسخه‌های VS Code، اپ GitHub Copilot، اپ‌های موبایل و هر کلاینت دیگری که ممکن است میزبان عامل باشد، مشترک باشد. پروتکل مشترک یعنی هر کلاینت همان عامل‌ها، تاریخچه و وضعیت را می‌بیند، بدون یکپارچه‌سازی‌های اختصاصی، و دیگر به تعریف یک اپ از نشست عامل گره نمی‌خورید.

طراحی پروتکلی برای عامل‌ها در هر کلاینت

پروتکل باید امکان می‌داد چند کلاینت به‌راحتی با همان مجموعه عامل‌ها تعامل کنند. مثلاً نشستی را از گوشی در ابر آغاز کنید و بعد از لپ‌تاپ ادامه دهید. باید در برابر قطع شبکه، اتصال دوباره و تغییرات هم‌زمان کلاینت‌ها مقاوم باشد. و باید به اندازه‌ای کامل باشد که بتوانید از هر کلاینت کار واقعی انجام دهید.

در همان حال، پروتکل باید از رفتار عامل کنار بماند. برخلاف حوزه‌هایی که Language Server Protocol و Debug Adapter Protocol را به وجود آوردند، دنیای عامل‌ها به‌سرعت در حال تحول است. به همین دلیل AHP از کدگذاری نحوهٔ کار عامل‌ها پرهیز می‌کند و در عوض بر نحوهٔ تعامل شما با آن‌ها تمرکز دارد.

همچنین پروتکل باید به اندازه‌ای ساده باشد که خودتان بتوانید آن را در کلاینت یا سرور خود پیاده کنید. مجموعهٔ کامل قابلیت‌ها ناگزیر گسترده می‌شد، اما پروتکل هسته باید کمینه می‌بود.

نتیجهٔ این الزامات، پروتکل Agent Host Protocol (AHP) است. این پروتکل حول «کانال‌ها»یی با شناسهٔ URI سازمان یافته است؛ کانال‌ها درشت‌ترین واحد عملکرد در پروتکل‌اند. هر سرور باید کانال‌های ریشه، نشست و چت را پیاده کند، اما می‌تواند کانال‌های بیشتری هم پیاده کند که مثلاً پشتیبانی ترمینال، افزودنی‌های MCP یا گزارش‌دهی OTel را فراهم می‌کنند.

درون هر کانال یک شیء وضعیت مبتنی بر reducer قرار دارد که بیشتر منطق کلاینت‌ها را پیش می‌برد. سرور مرجع وضعیت است و هر کلاینت دنباله‌ای از کنش‌ها را می‌فرستد که یا وضعیت را تغییر می‌دهند یا عوارض جانبی ایجاد می‌کنند، مثل فرستادن پیام چت. این ساختار چند ویژگی بسیار خوب به همراه دارد. اتصال دوباره و بازپخش در شرایط بد شبکه آسان است: کلاینت همهٔ کنش‌های صف‌شده را می‌فرستد، وضعیت «در حال بارگذاری» درست را نشان می‌دهد و منتظر می‌ماند تا سرور کنش‌ها را تطبیق دهد و تأیید کند و سپس آن‌ها را قطعی می‌کند. اشکال‌زدایی کلاینت‌ها و سرورها ساده است. و وضعیت مبتنی بر reducer با چارچوب‌های محبوب رابط کاربری مثل React هم خوب کنار می‌آید.

عرضهٔ پنج کلاینت و دو هاست

به کار گرفتن Agent Host Protocol در VS Code نیازمند ساخت هارنس و پشتهٔ عاملی تازه‌ای در زیر آن بود. افزونهٔ Copilot Chat که پیش‌تر همهٔ قابلیت‌های هوش مصنوعی و عاملی VS Code را فراهم می‌کرد، بیش از سه سال رشد کرده بود و به بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ خط TypeScript رسیده بود، بدون احتساب تست‌ها. اما به‌عنوان افزونهٔ VS Code، حول چرخهٔ عمر یک پنجرهٔ VS Code ساختار یافته بود و کاملاً به API افزونهٔ VS Code وابسته بود. نه آن طول عمر و نه آن APIها در یک فرایند مستقل هاست عامل در دسترس نبودند.

وقتی ساخت Agent Host Protocol را در اوایل ۲۰۲۶ آغاز کردیم، Copilot SDK هم در حال توسعه بود و استفاده از آن به‌عنوان بنیان پشتهٔ عاملی جدید منطقی بود. این گذاری بزرگ بود. ساختن پیاده‌سازی هارنسی که سلام می‌کند و می‌تواند فایل‌ها را ویرایش کند آسان است؛ پس از دو هفتهٔ نخست، خودمان از هاست عامل برای توسعهٔ هاست عامل استفاده می‌کردیم. اما ساختن پیاده‌سازی‌ای که دنبالهٔ بلند قابلیت‌هایی را پوشش دهد که توسعه‌دهندگان از Copilot Chat انتظار داشتند، داستان دیگری است.

GitHub چند سالی است عامل‌های ابری Copilot را دارد و به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد از هر دستگاهی وظایف را در ابر اجرا کنند. در حالی که VS Code بی‌سروصدا Agent Host Protocol را توسعه می‌داد، GitHub به دنبال گسترش این قابلیت بود تا نشست‌های در حال اجرا روی دستگاه‌های خودتان را از طریق اپ Copilot، یا در سندباکس‌های ابری هماهنگ کند. این دقیقاً همان مسئلهٔ N به M بود که AHP برای حل آن ساخته شده بود، پس به کار گرفتن همان فناوری کاملاً منطقی بود.

از همان آغاز، GitHub Agent Host الزامات متفاوتی از پیاده‌سازی VS Code داشت. VS Code هاست را به‌صورت محلی اجرا می‌کند و می‌تواند هاستش را روی محاسبات دیگر از طریق SSH، کانتینرها، WSL یا Dev Tunnels منتقل کند، و در واقع به‌عنوان بخشی از بستهٔ VS Code Server عرضه می‌شود. GitHub Agent Host باید در ابر و در طیف بسیار گسترده‌تری از زیرساخت‌ها، محیط‌ها و محدودیت‌های امنیتی اجرا می‌شد.

همین الزامات متفاوت دلیل آن است که این دو پیاده‌سازی جداگانه و به زبان‌های مختلف نوشته شده‌اند: پیاده‌سازی VS Code به TypeScript و پیاده‌سازی GitHub به Rust. فعلاً داشتن دو هاست عامل آزمون سخت‌گیرانهٔ خوبی برای خود پروتکل بوده است. وقتی دو تیم کاملاً متفاوت و دو مجموعهٔ متفاوت از عامل‌ها یک پروتکل را مستقل از هم پیاده می‌کنند، چقدر خوب کار می‌کند؟

ظاهراً خیلی خوب. مانند MCP، پروتکل Agent Host Protocol دریچه‌های فرار (سازوکار توسعه) را از طریق متدهای سفارشی و _metadata روی اشیا فراهم می‌کند که مصرف‌کننده‌ها می‌توانند برای سیگنال‌دهی خارج از باند به کار ببرند. پس از چند ماه تمرکز کامل روی پیاده‌سازی‌های خودمان، نخستین کارمان در مسیر یکپارچه‌سازی، فهرست‌کردن روش‌هایی بود که هر پیاده‌سازی پروتکل را گسترش داده بود. بسیاری از این گسترش‌ها به‌درستی مخصوص GitHub می‌مانند؛ مثلاً GitHub Agent Host از فراداده برای پیوند به بردهای پروژه استفاده می‌کند. در موارد دیگر، تفاوت نشانهٔ شکافی در پروتکل بود؛ مثلاً نسخه‌های اولیه نمی‌توانستند خروجی ابزار از نوع شل را که به PTY متکی نبود درست نمایش دهند. و برخی هم فرض‌های نادرست بودند، مثل اینکه کلاینت VS Code ساختار خاصی را برای URIهای نشستی که از هاست عامل دریافت می‌کرد فرض می‌کرد. پروتکلی که فقط یک پیاده‌سازی دارد واقعاً قابل حمل نیست؛ وقتی به کلاینت‌ها و سرورهایمان آموختیم با هم گفت‌وگو کنند، AHP در عمل قابل حمل شد، نه فقط در نظریه.

امروز Agent Host Protocol همان تداوم را در همهٔ سطوح VS Code و GitHub فراهم می‌کند. نشست‌های عاملی که به‌صورت محلی در اپ GitHub Copilot، در سندباکس‌های ابری و در VS Code اجرا می‌شوند، همگی از همان پروتکل زیربنایی مشترک استفاده می‌کنند. برای دیدن نحوهٔ استفاده از آن، بخوانید که چگونه می‌توانید با تجربهٔ ابری متصل جدید Copilot از هر جا کار کنید.

استفاده از Agent Host Protocol

AHP طوری طراحی شده که استفاده از آن در کلاینت‌ها و سرورها آسان باشد. کتابخانه‌های Agent Host Protocol در Rust، TypeScript، Kotlin، Swift، .NET و Go موجودند و عامل‌ها می‌توانند با اندکی راهنمایی کلاینت و سرور بسازند. من یک ماکروپد روی میزم دارم که وضعیت عامل من را در زمان واقعی نشان می‌دهد، و دیگران همه‌چیز از اپ‌های ساعت هوشمند تا ابزارهای مدیریت وظیفه به سبک کانبان را بر پایهٔ این پروتکل ساخته‌اند. چه بخواهید اپ همراهی برای عامل‌های خودتان بسازید، چه راهی برای آوردن نشست‌های عامل به ابزارهای تیمتان، چه پشتیبانی AHP در ویرایشگر یا عامل خودتان، پروتکل برای ساختن روی آن باز است.

می‌توانید به هاست عاملی که در اپ Copilot پیاده کرده‌اید متصل شوید (Experimental > Direct Connections را فعال کنید، سپس به Environments > Add Agent Host Protocol Host بروید) و در VS Code هم (از طریق Add Remote Agent Host در پنجرهٔ Agents). می‌توانید نسخهٔ مستقل هاست عامل VS Code را با اجرای code agent host در ترمینال راه‌اندازی کنید، یا نقاط پایانی هاست موجود در ویرایشگرتان را با اجرای code agent endpoints ببینید، و نمونه‌ها می‌توانند به شما و عاملتان برای شروع کمک کنند.

Agent Host Protocol یک استاندارد باز است و پرسش‌ها و پیشنهادها در GitHub پذیرفته می‌شوند.

کدنویسی خوش بگذرد!

برچسب‌ها:

نوشتهٔ

نوشته‌های مرتبط

نگاهی به معماری ذخیره‌سازی Git جدید GitHub

معماری جدید ذخیره‌سازی Git در GitHub طوری ساخته شده است که هزاران عامل بتوانند هم‌زمان به یک مخزن push کنند. در ادامه می‌بینید که این معماری چگونه کار می‌کند.

پلی به زیرساخت Git در مقیاس عامل

نسخه‌ای از ۹۹٫۹۹۹۹۹٪ مخزن‌های GitHub را به Azure منتقل کردیم. در ادامه می‌بینید که چگونه سهم‌های نصاب (quorum) به‌ازای هر مرجع، بقیه را منتقل می‌کند و چگونه ذخیره‌سازی شیئی اجازه می‌دهد خواندن‌ها مستقل از هم مقیاس بگیرند.

همیشه سبز ماندن: چگونه دسترسی امن و بهداشت مخزن را در یک سازمان مشترک خودکار کردیم

از قابلیت‌های بومی GitHub استفاده کنید تا دسترسی همکاران بیرونی را بازبینی و مخزن‌های راکد را بایگانی کنید.