عامل‌های هوش مصنوعی امروز به‌جای میلیون‌ها نفر در وب فعالیت می‌کنند. از دید یک سایت، یک عامل می‌تواند شکل‌های مختلفی داشته باشد. ممکن است از یک کاربر انسانی که در حال انجام کاری است قابل تشخیص نباشد، یا شبیه یک بازدیدکننده باشد که به‌جای چندین کاربر عمل می‌کند. این وضعیت توانایی سایت را برای شناختن، خدمات‌دادن به و پاسخگو نگه‌داشتن کاربر یا کاربرانِ پشت عامل از بین می‌برد و وقتی مشکلی پیش می‌آید، هزینه‌اش بر دوش سایت می‌افتد. این مقاله استدلال می‌کند که برای اینکه سایت‌ها دسترسی‌ای که به عامل‌ها می‌دهند را به بیشترین حد برسانند، اکوسیستم باید سازوکارهای تازه‌ای برای حفظ رابطه میان سایت‌ها و کاربران توسعه دهد. به‌طور سنتی، در امنیت و پیشگیری از تقلب، این کار به سه چیز نیاز دارد: هویت، اعتبار و پاسخ‌گویی؛ تا سایت بتواند به این پرسش‌ها پاسخ دهد: آیا شخصی که در حال انجام کار است دربارهٔ هویت خود صادق است؟ آیا آن شخص قابل اعتماد است؟ و چه کسی پاسخگوی این اقدام است؟

«عامل‌های هوش مصنوعی شخصی» (به‌اختصار «عامل‌ها») خودکارسازی‌هایی هستند که دستورهای یک انسان («کاربر») را می‌گیرند و با کنترل یک رایانهٔ ابری یا مرورگر، هدفی را دنبال می‌کنند. آن‌ها معمولاً توسط یک «اپراتور» به‌عنوان بخشی از یک سرویس مدیریت‌شده یا محصول مصرفی میزبانی و نگهداری می‌شوند. نمونه‌هایش Muse از Meta و dots از OpenAI هستند و هر روز نمونه‌های بیشتری عرضه می‌شود. عامل‌ها بالقوه می‌توانند هر اقدامی را که کاربرشان می‌تواند در فضای آنلاین انجام دهد، انجام دهند، بدون محدودیت‌هایی که انسان‌ها را مقید می‌کند. آن‌ها خسته نمی‌شوند، شبانه‌روز کار می‌کنند، به‌صورت موازی عمل می‌کنند و اصطکاکی را که هیچ انسانی تحمل نمی‌کند، تحمل می‌کنند. بخش بزرگی از وب، از نحوهٔ برنامه‌ریزی ظرفیت سایت‌ها تا نحوهٔ درآمدزایی‌شان، بر همین محدودیت‌ها استوار است.

در بنیاد ماجرا، عامل‌های میزبانی‌شده از راه دور واسطه‌اند. واسطه هر چیزی است که بین کاربر و سایت قرار می‌گیرد، طوری که سایت به‌جای کاربر آن را می‌بیند. عامل‌ها تازه‌ترین نوع واسطه‌اند، اما واسطه‌ها مدت‌هاست وجود دارند. مرورگرهای ابری (مرورگرهای میزبانی‌شده‌ای که نرم‌افزار به‌جای کاربر آن‌ها را کنترل می‌کند) و پروکسی‌ها (سرویس‌هایی که ترافیک کاربر را منتقل می‌کنند، از جمله VPNها) هم واسطه‌اند. آنچه تغییر کرده، مسیر حرکت است. ترافیک عامل‌ها به‌سرعت در حال رشد است و ممکن است در آیندهٔ نزدیک از مرور انسانی سنتی در اینترنت پیشی بگیرد. این وضعیت هر کسی را که امروز سایتی را اداره می‌کند با یک محاسبهٔ دشوار روبه‌رو می‌کند. در گذشته، سایت می‌توانست به‌سادگی ترافیک واسطه را مسدود کند و از کاربران بخواهد سرویس واسطه را غیرفعال کنند. اما وقتی اکثریت ترافیک از عامل‌ها باشد، این راه دیگر جواب نمی‌دهد. وقتی مسدودسازی دیگر عملی نباشد، اپراتورهای سایت با همان مشکلی می‌مانند که واسطه‌ها همیشه ایجاد کرده‌اند. سایت اطلاعات مستقیم دربارهٔ کاربر را از دست می‌دهد و باید بدون آن تصمیم بگیرد که به واسطه اعتماد کند یا نه.

این مقاله به عامل‌هایی می‌پردازد که جایی غیر از دستگاه کاربر میزبانی می‌شوند. عامل‌های محلی (مثلاً OpenClaw) یا عامل‌هایی که در مرورگر خود کاربر و روی دستگاه خودش اجرا می‌شوند، خارج از دامنهٔ موضوع اصلی این مقاله‌اند (به بخش «دربارهٔ نرم‌افزار متن‌باز و عامل‌های محلی» در ادامه نگاه کنید).

این مقاله بر یک اصل استوار است:

اصل واسطه‌گری: رابطهٔ تجاری میان کاربران و سایت‌ها و مسئولیت‌های امنیتی هر طرف باید صرف‌نظر از وجود واسطه حفظ شود.

سایت به ابزارهای تازه‌ای نیاز دارد تا کاربری را که از طریق یک عامل عمل می‌کند بشناسد، به او خدمات بدهد و پاسخگو نگه دارد، همان‌طور که اگر آن کاربر مستقیم مراجعه کرده بود می‌توانست. عامل و اپراتورِ پشت آن هم باید قابل شناسایی و پاسخگو باشند، چون عامل می‌تواند کاری کند که هیچ کاربری نمی‌تواند. عامل‌ها می‌توانند دسترسی انسانی را تقریباً بی‌حدومرز مقیاس بدهند و از این رو ریسک‌های تازه‌ای می‌سازند، حتی برای رفتاری که پیش‌تر بی‌خطر بود.

مشکل واسطه

با Ezra آشنا شوید. Ezra دستیار شخصی مردم شهرش است. بهترین مشتری او Amy، مدیرعامل یک شرکت محلی است، اما برای Bob و Charlie و Debra هم کار می‌کند. کارهای روزمره‌شان را انجام می‌دهد: خرید مواد غذایی، قرار ملاقات‌ها، کارهای کاغذی و بلیت پرواز. Ezra در جمعیت گم می‌شود.

بقال سر کوچه قبلاً Amy را می‌شناخت. می‌دانست چه می‌خرد و آنچه فکر می‌کرد دوست دارد را کنار می‌گذاشت. حالا فقط Ezra می‌آید، سفارش چهار نفر را با خود دارد و بقال نمی‌تواند بفهمد سلیقهٔ کدام یکی کدام است. نمی‌خواهد Ezra را رد کند، چون برایش کسب‌وکار زیادی می‌آورد.

بعد Bob از Ezra می‌خواهد برایش یک آیفون بخرد. یک هفته بعد به فروشگاه زنگ می‌زند، می‌گوید هرگز این خرید را تأیید نکرده و گوشی را هم نگه می‌دارد. برای بردن این اختلاف، فروشگاه باید ثابت کند Bob خودش آن را خواسته. اما تنها کسی که فروشگاه دیده Ezra بوده است.

بعد Charlie فهرستی از گذرواژه‌ها به Ezra می‌دهد: «مال خودم را فراموش کردم، اما یکی از این‌هاست.» Ezra با حوصله هر کدام را در بانک Charlie امتحان می‌کند. بانک می‌تواند ببیند حمله‌ای در جریان است، اما تنها کسی که می‌تواند مسدودش کند Ezra است. مسدودکردن Ezra یعنی مسدودکردن Amy و Bob و Debra هم.

هیچ‌کدام از این صاحبان کسب‌وکار با خود Ezra مشکلی ندارند. مشکلشان این است که فقط Ezra را می‌بینند، نه کسی را که او به‌جایش عمل می‌کند. Ezra را با یک عامل هوش مصنوعی و این کسب‌وکارها را با وب‌سایت‌ها عوض کنید؛ وب امروز همین است.

صاحب یک وب‌سایت می‌خواهد دید کافی داشته باشد تا هم از رفتار بد جلوگیری کند و هم از سایتش به‌طور مؤثر درآمد کسب کند یا ارزش بگیرد. اما همان‌طور که در مورد Ezra دیدیم، بخش بزرگی از این دید با عامل‌های هوش مصنوعی از بین می‌رود. در ادامه فهرستی از اقداماتی آمده که صاحب وب‌سایت ممکن است بخواهد به آن‌ها رسیدگی کند؛ اقداماتی که پیش‌تر حل شده بودند اما اجازه‌دادن به عامل‌ها آن‌ها را دشوارتر می‌کند.

چالش | هدف صاحب وب‌سایت

اشتراک‌گذاری حساب | سایت‌ها باید مطمئن شوند که یک اشتراک پولی برای خدمات‌دادن به چندین کاربر مورد سوءاستفاده قرار نمی‌گیرد. وقتی دسترسی از طریق یک عامل انجام می‌شود، سایت یک حساب و یک مشتری می‌بیند.

انطباق با قوانین و فعالیت غیرقانونی | سایت باید الزامات قانونی برای راستی‌آزمایی اطلاعات کاربرانش را برآورده کند. مثلاً برخی سایت‌ها محدودیت سنی یا جغرافیایی دارند. اگر سایت‌ها به عامل‌ها دسترسی بدهند، عامل‌ها تضمینی ارائه نمی‌دهند که بتواند معیار لازم برای باقی‌ماندن سایت در وضعیت منطبق با قوانین را برآورده کند.

کلاهبرداری دوستانه | کلاهبرداری دوستانه وقتی است که کاربر خرید یک عامل را تأیید می‌کند و بعد آن را غیرمجاز اعلام می‌کند. سایت‌ها ممکن است با شواهد غیرمستقیم برنده شوند: همان دستگاه، همان IP و همان آدرسی که در خریدهای پیشین و بی‌اختلاف کاربر دیده شده. خریدهای عامل از زیرساخت خود عامل می‌آیند، پس چنین شواهدی وجود ندارد. حتی وقتی سایت برنده می‌شود، خودِ اختلاف هزینه دارد. سایت‌ها باید برای اهداف پیشگیری از تقلب، سوابق رفتار پرداخت را نگه دارند. نگه‌داشتن این سوابق به سایت‌ها کمک می‌کند اصطکاک کلی ناشی از راستی‌آزمایی‌های اضافی را کم کنند، نرخ رد تراکنش را پایین بیاورند و در مجموع تعداد بیشتری پرداخت را نهایی کنند.

راستی‌آزمایی انسانی بی‌ربط است | سایت می‌خواهد بتواند نوع کاربرانش را تشخیص دهد. CAPTCHAها و دیگر روش‌های راستی‌آزمایی انسانی بررسی می‌کنند که آیا موجودیت کنترل‌کنندهٔ مرورگر انسان است یا نه. از عامل‌ها هرگز انتظار نمی‌رود انسان باشند. راه‌حل‌هایی که این سیگنال را به کاربر انسانی منتقل می‌کنند اطلاعات تازه‌ای اضافه نمی‌کنند و فقط عامل‌ها را کم‌بازده‌تر می‌سازند.

جعل هویت | سایت می‌خواهد دسترسی به محتوا را به کاربران انسانی محدود کند یا برای دسترسی کاربران خاص محدودیت بگذارد. عامل‌ها اغلب روی IPهای مسکونی و با مرورگرهای واقعی اجرا می‌شوند، با ترافیک هدایت‌شده توسط انسان مخلوط می‌شوند و تلاش می‌کنند خود را از ترافیک انسانی متمایز نکنند. مهاجمان رشتهٔ user agent یک عامل شناخته‌شده را کپی می‌کنند تا همان مجوزها را بگیرند.

راستی‌آزمایی هویت از کار می‌افتد | سایت ممکن است برای ارائهٔ دسترسی به عملیات یا محتوای حساس، راستی‌آزمایی بیشتری از هویت کاربر یا اطلاعات دیگر بخواهد. بررسی‌های زنده‌بودن، بررسی مدارک KYC و موارد مشابه فرض می‌کنند شخصی که حاضر است همان شخصی است که راستی‌آزمایی می‌شود. عامل هرگز آن انسان نیست. سایت باید راستی‌آزماییِ منتقل‌شده از سوی عامل را بپذیرد (که بررسی را ضعیف می‌کند)، عامل‌ها را رد کند، یا بررسی را کنار بگذارد.

ناهم‌راستایی | سایت‌ها ممکن است بخواهند خود را از اقدامات اشتباه عامل‌های تازه‌تر یا آزمایشی‌تر محافظت کنند. عامل‌ها اشتباه می‌کنند: کالای اشتباه، تاریخ اشتباه، سفارش‌های تکراری. سایت‌ها ممکن است برای حفظ حسن‌نیت مشتری، این هزینه را از طریق بازپرداخت و پشتیبانی بپذیرند، بدون اینکه راهی برای تشخیص عامل‌های قابل اعتماد داشته باشند.

دور زدن سیاست | سایت می‌خواهد سیاستی را اعمال کند (مثلاً مسدودکردن، اجازه‌دادن فقط به شرکا، محدودکردن نرخ) که بر پایهٔ هویت است، اما عامل‌ها همیشه خود را معرفی نمی‌کنند و اغلب اطلاعاتی دربارهٔ کاربری که به‌جایش عمل می‌کنند همراه نمی‌آورند.

تمام‌شدن منابع | سایت‌هایی که خدمات رایگان ارائه می‌دهند یا به تعامل کاربران وابسته‌اند، اغلب با فرض محدودیتی برای رفتار کاربر طراحی شده‌اند. عامل‌ها مدام درخواست می‌فرستند (مثلاً بررسی موجودی و قیمت)، به نقاط پایانی پرهزینه می‌زنند (مثلاً جست‌وجو، موجودی انبار یا چت پشتیبانی) و دوره‌های آزمایشی و تخفیف‌ها را مصرف می‌کنند.

احراز هویت مبتنی بر ریسک از کار می‌افتد | سایت می‌خواهد سیستم احراز هویت مبتنی بر ریسک خود را حفظ کند که انتظار دارد دستگاه، موقعیت مکانی و رفتار با کاربر مطابقت داشته باشد. عامل‌ها روی زیرساخت ابری اجرا می‌شوند و هر بار غیرعادی به نظر می‌رسند.

اختلاط ترافیک | سایت‌ها می‌خواهند خود و حساب‌های کاربران را از سوءاستفاده یا فعالیت تقلبی محافظت کنند. وقتی یک کاربر از یک عامل مشترک برای پرکردن اعتبارنامه‌ها، استخراج داده یا آزمایش کارت‌ها سوءاستفاده می‌کند، سایت می‌تواند سوءاستفاده را تشخیص دهد اما فقط می‌تواند عامل را مسدود کند، که همهٔ کاربران مشروع آن را هم مسدود می‌کند.

کاربران غیرمجاز کارت | سایت‌ها و ارائه‌دهندگان پرداخت باید دارندگان کارت را از تراکنش‌های غیرمجاز محافظت کنند و در همان حال هزینه‌های اختلاف و دیگر هزینه‌های مرتبط با تقلب را کمینه کنند. وقتی کاربر مجاز با کارتی خرید می‌کند، دارندهٔ کارت مسئول است. اگر دارندهٔ کارت آن را به کسی بدهد که کاربر مجاز نیست، باز هم مسئولیت واگذاری آن را دارد. عامل‌ها وضعیت کاربر مجاز ندارند، پس سایت نمی‌تواند بفهمد آیا کاربر پشت این خرید است یا نه. در عمل، وقتی کاربر آن را غیرمجاز اعلام می‌کند، سایت هزینه را می‌پردازد.

مصرف بدون جبران | سایت‌هایی که از محتوا درآمد کسب می‌کنند برای اعمال مدل درآمدی درست، به دید و کنترل بر اینکه چه کسی به آن محتوا دسترسی دارد نیاز دارند. عامل محتوا (مقاله‌ها، داده‌های محصول، نظرات) را می‌خواند یا استخراج می‌کند تا در جای دیگری به کاربر پاسخ دهد. سایت هزینهٔ ارائهٔ آن را می‌پردازد و در عوض نه بازدیدی می‌گیرد، نه نمایش آگهی و نه خریدی.

انتساب کاربر | سایت‌ها با استفاده از تحلیل‌های متصل به نشست و دستگاه کاربر، قابلیت‌های بیشتری در زمینهٔ شخصی‌سازی، پیشنهادها و برنامه‌های وفاداری به کاربران رضایت‌داده ارائه می‌دهند. ترافیک عامل‌ها یا چندین کاربر را در یک مشتری گروه می‌کند یا اصلاً بدون نشست کاربر ظاهر می‌شود.

در تقریباً همهٔ چالش‌های بالا، هزینهٔ اصلی بر دوش سایت است. این نتیجه از نحوهٔ کار اعتماد در حضور یک واسطه برمی‌آید.

چشم‌انداز ما

هدف ما اینترنتی است که در آن همهٔ کاربران دسترسی برابر یا بیشتری به وب‌سایت‌ها نسبت به قبل داشته باشند. پیش از عامل‌ها، یک سایت معمولاً می‌توانست این ریسک‌ها را با مجموعه‌ای از تکنیک‌ها کاهش دهد، از جمله اثرانگشت‌گیری از دستگاه، نشست و سابقهٔ کاربر. کاربران هنوز می‌توانستند با حالت مرور خصوصی مرور کنند و ما معتقدیم عامل‌ها هم باید بتوانند چنین کاری بکنند. اما احتمالاً بدون راستی‌آزمایی اضافی نمی‌توانند وارد حساب بانکی شوند.

هیچ‌کدام از این‌ها نیازمند آن نیست که عامل مثل انسان رفتار کند یا برای هر اقدام یک انسان حاضر باشد. نیازمند آن است که سایت‌ها ابزارهایی برای به‌دست‌آوردن یا مطالبهٔ اطلاعات کاربر داشته باشند تا در صورت لزوم، با یا بدون عامل، او را پاسخگو نگه دارند.

چه چیزهایی امتحان شده و چرا کافی نیستند

پیشنهاد رایج این است که عامل‌ها CAPTCHA سایت را به کاربر منتقل کنند تا او حلش کند. این فقط ثابت می‌کند در آن لحظه انسانی حاضر است («انسان در حلقه» یا HITL) و نه چیزی بیشتر. HITL عمدتاً سازوکاری برای جلوگیری از اشتباهات ناشی از ناهم‌راستایی است. ناهم‌راستایی مسئله‌ای میان اپراتور و کاربر است و حل آن، اکثر مشکلات بالا را حل نمی‌کند. مثلاً نمی‌تواند Bob را از دیگران تشخیص دهد (اختلاط ترافیک) و دربارهٔ اینکه عامل بقیهٔ وقت‌ها به‌جای چه کسی عمل می‌کند چیزی نمی‌گوید. علاوه بر این، عامل‌ها برای حذف اصطکاک وجود دارند و HITL دوباره آن اصطکاک را اضافه می‌کند، پس اپراتورها انگیزه دارند آن را برای کاربر حذف یا دور بزنند.

پیشنهاد رایج دیگر استفاده از کنترل‌های دسترسی با دامنهٔ بسیار محدود است. عامل‌ها طوری ساخته شده‌اند که هر کاری کاربر می‌تواند انجام دهند، پس در عمل مجوز انجام همه‌چیز را می‌خواهند و می‌گیرند. دامنهٔ «همه‌چیز» هیچ چیزی به سایت نمی‌گوید. و حتی یک دامنهٔ محدود فقط می‌گوید عامل مجاز به چه کاری بوده است. نمی‌گوید وقتی عامل اشتباه می‌کند چه کسی پاسخگوست، که همان پرسشی است که سایت واقعاً به پاسخش نیاز دارد.

وب به چه چیزی نیاز دارد

وب به ابزارها و پروتکل‌هایی نیاز دارد که به سایت‌ها و عامل‌ها اجازه دهند برای تعیین اینکه چه رفتارها و اقداماتی مجاز است با هم همکاری کنند و همچنین ترجیحات و سیاست‌های سایت‌ها را به عامل‌ها بیان کنند، همه به شکلی که همهٔ سایت‌ها و عامل‌ها بتوانند به‌طور معقول از آن پشتیبانی کنند. خوشبختانه کار در همهٔ این جبهه‌ها در جریان است و بسیاری، اگر نه همه، از این موارد را می‌توان با به‌کارگیری استانداردهای موجود حل کرد.

پروتکل‌ها

عامل‌ها و سایت‌ها می‌توانند برای حل برخی از مشکلات بالا وارد پروتکل‌های صریح شوند. مثلاً MOLE یکی از رویکردهای در راه است که هدفش محدودکردن نرخ بدون شناسه‌های مخصوص کاربر است و به سایت‌ها اجازه می‌دهد از هویت‌های ضمنی به سمت پروتکل‌های صریح برای رسیدن به همان هدف حرکت کنند. این شبیه پروتکل x402 است که هدفش ممکن‌کردن پرداخت در وب با حفظ حریم خصوصی است. ما فعالانه در حال بررسی راه‌هایی هستیم که با آن‌ها بتوانیم از پروتکل‌های موجود برای رسیدگی به مشکلات دیگر بهره ببریم و همچنین طراحی پروتکل‌های تازه را وقتی راه‌حل‌های موجود کافی نیستند بررسی می‌کنیم.

هویت‌ها

وقتی از هویت عامل صحبت می‌کنیم، Web Bot Auth (WBA) روش ترجیحی ماست. WBA به عامل اجازه می‌دهد درخواست‌هایش را امضا کند، که راهی امن برای عامل فراهم می‌کند تا خودش (و به‌طور ضمنی، اپراتورش) را معرفی کند. هنوز باید سازوکاری تعریف کنیم که از چند واسطه پشتیبانی کند: وقتی عامل A از عامل B در مرورگر C استفاده می‌کند، سایت باید بتواند این را بداند تا درست تضمین کند که دسترسی عامل A به‌درستی فهمیده و کنترل می‌شود، مثلاً برای جلوگیری از دور زدن سیاست.

بسته به بافت، انواع دیگر اطلاعات شناسایی، مانند نشست، حساب یا حتی شناسه‌های مخصوص کاربر، ممکن است لازم باشند. ما با استانداردهای مرتبط کار می‌کنیم تا راه‌های انتقال چنین اطلاعات شناسایی را بررسی کنیم.

بیایید نگاهی به انواع هویت در رابطه با کاربر بیندازیم. در نهایت، هویت طیفی است که درجات مختلفی از اطلاعات دربارهٔ کاربر را مبادله می‌کند و در حالت ایده‌آل اصول کمینه‌سازی داده را رعایت می‌کند. هویت سازوکاری به ما می‌دهد تا به «تو کی هستی؟» پاسخ دهیم و در پی آن به این پرسش‌های بعدی برسیم: «آیا همانی هستی که می‌گویی؟» و «می‌توانیم به تو اعتماد کنیم؟».

در بسیاری از موارد، اطلاعات شناسایی لازم نیست و روش‌های حفظ حریم خصوصی برای تعدیل دسترسی عامل‌ها، مانند Privacy Pass و MOLE، می‌توانند به ما کمک کنند به «می‌توانیم به تو اعتماد کنیم؟» پاسخ دهیم بدون اینکه نیاز باشد به «تو کی هستی؟» پاسخ دهیم. Private Access Tokens یکی از راه‌های اولیه‌ای بود که با آن تلاش کردیم اعتماد را بدون شناسایی کاربر برقرار کنیم و MOLE قرار است جانشین این فناوری باشد. با این حال، مواردی وجود دارد که در آن‌ها به شکل‌های تدریجی افشا در این طیف نیاز می‌شود و به‌طور کلی می‌توان آن‌ها را به این صورت توصیف کرد:

هیچ‌چیز - کاربران ممکن است در اینترنت فعالیت کنند بدون اینکه هیچ شناسه‌ای ارائه دهند.

نشست - سایت‌ها به راهی برای پیوند دادن درخواست‌های یک نشست به یک عامل نیاز دارند. این به سایت اجازه می‌دهد برای یک نشست اعتبار تعیین کند و بر همان اساس عمل کند. مثلاً Poppy برای همین هدف مفهوم شناسهٔ نشست دارد.

حساب - سایت‌ها به راهی برای نسبت‌دادن درخواست‌ها به همان کاربر در نشست‌های مختلف نیاز دارند. این می‌تواند شناسه‌ای پایدار باشد که اپراتور یا شخص ثالثی به کاربر اختصاص می‌دهد و در طول حساب نزد اپراتور باقی می‌ماند؛ مثلاً یک عامل که هر روز با همان شناسه از همان سایت بازدید می‌کند. یک نمونهٔ کاربرد که این امکان را فراهم می‌کند: «حساب سایتت را به حساب عاملت پیوند بزن».

یکتا - برخی سایت‌ها ممکن است شناسه‌ای یکتا و مخصوص هر کاربر بخواهند که شخص ثالثی فراهم کرده باشد و در اپراتورها، حساب‌ها، عامل‌ها و نشست‌ها پایدار بماند. این می‌تواند برای اقدامات پرریسک مفید باشد، یا برای سایت‌هایی که باید دسترسی محدودی به منبعی پرهزینه بدهند یا الزامات یا نیازهای انطباق بسیار سخت‌گیرانه‌ای دارند. مدارک شناسایی دولتی، راستی‌آزمایی هویت توسط شخص ثالث و فناوری‌های غیرمتمرکزی مانند Proof of Human همه نمونه‌هایی از فناوری‌هایی هستند که می‌توانند این را فراهم کنند.

در نهایت، سایت‌ها تعیین می‌کنند که برای پاسخ به این پرسش که «آیا موجودیت پشت این درخواست مجاز است این اقدام را در این زمان انجام دهد؟» به چه اطلاعاتی دربارهٔ مشتریان نیاز دارند. در بسیاری از موارد، پروتکل‌هایی برای انتقال این اطلاعات وجود دارند یا در حال توسعه‌اند: WBA برای انتقال هویت پلتفرم عامل، MOLE برای انتقال اعتبار کاربر، OAuth برای انتقال هویت حساب و غیره.

ادعاها

فراتر از هویت‌ها، برخی اقدامات به یک واقعیت دربارهٔ شخص واقعی نیاز دارند، مانند بالای ۱۸ سال بودن یا دارندهٔ کارت بودن (راستی‌آزمایی هویت از کار می‌افتد، کلاهبرداری دوستانه). اغلب اپراتور این را هنگام ثبت‌نام راستی‌آزمایی کرده یا شخص ثالثی از قبل این اطلاعات را دارد.

برای اینکه به عامل‌ها اجازهٔ دسترسی به سایت‌ها یا اقداماتی با این نوع محدودیت‌ها را بدهیم، به سازوکارهایی نیاز داریم تا سایت‌ها این اطلاعات را درخواست کنند و اپراتورها یا اشخاص ثالث آن را فراهم کنند.

سیاست دسترسی عامل به سایت

امروز، عامل قواعد یک سایت را با امتحان‌کردن چیزی و تفسیر پاسخ سایت استنباط می‌کند (معمولاً اینکه مسدود می‌شود یا نه). این کار منابع هر دو طرف را هدر می‌دهد و در برخی موارد عامل‌های صادق را بدخواه جلوه می‌دهد. Robots.txt می‌گوید خزنده کجا می‌تواند برود، اما برای بیان اینکه عامل‌ها چه کاری می‌توانند بکنند کاملاً مناسب نیست.

سایت‌ها به راهی ماشین‌خوان برای انتشار اینکه عامل‌ها مجاز به چه اقداماتی هستند نیاز دارند. کارگروه مهندسی اینترنت (IETF) فعالانه روی برخی سازوکارهای بیان ترجیحات برای این کار فعالیت می‌کند، عمدتاً در AI Preferences Working Group. با این حال، تمرکز این گروه بر بیان ترجیحات برای استفاده (مانند آموزش، استنتاج و جست‌وجو) است و هنوز گروهی بر نیاز بزرگ‌تر به سازوکارهای بیان ترجیحاتی که اینجا بحث شد متمرکز نیست.

دربارهٔ نرم‌افزار متن‌باز و عامل‌های محلی

عامل‌هایی که به‌عنوان «واسطه» اجرا نمی‌شوند (مثلاً عامل‌های روی دستگاه یا عامل‌های میزبانی‌شدهٔ محلی مانند OpenClaw) نگرانی‌های متفاوتی ایجاد می‌کنند. در درجهٔ اول، آن‌ها شبیه خودکارسازی به نظر می‌رسند (و هستند) و طرف واحدی ندارند که برایشان اعتبار بسازد یا پاسخگو باشد.

راه‌حل‌های زیادی برای این وجود دارد که یکی از آن‌ها درخواست شناسهٔ یکتا از این عامل‌هاست. با این حال، رسیدگی به این موضوع تمرکز اولیهٔ Trusted Agent Delegation نیست.

قدم بعدی

راه‌حل‌های واقعی برای مشکلاتی که سایت‌ها با آن روبه‌رو هستند از سازوکارهای پراکنده و مخصوص هر فروشنده بیرون نخواهد آمد. آن‌ها به استانداردهای باز و قابل همکاری نیاز دارند که ریشه در تجربهٔ دنیای واقعی داشته باشند. ما فعالانه با اپراتورهای بزرگ، شرکت‌های راستی‌آزمایی هویت، ارائه‌دهندگان پرداخت، فروشندگان، ناشران، ارائه‌دهندگان پروکسی و شرکت‌های مرورگر ابری در سراسر اکوسیستم همکاری کرده‌ایم و ادامه می‌دهیم تا الزامات عملیاتی را مستقیماً با کار فعال روی این مشکلات در IETF و جاهای دیگر هم‌راستا کنیم.

تمرکز ما بر پرکردن شکاف میان کد در حال اجرا و مشخصات در حال شکل‌گیری در کارگروه‌ها و فعالیت‌هایی مانند Web Bot Auth، AIPREFs، OAuth، WIMSE و MOLE است. این کار را تا حدی با هم‌نویسی و بهبود پروتکل‌های بازی مانند WBA و MOLE و ساخت و استقرار پیاده‌سازی‌های این پروتکل‌ها در مقیاس انجام می‌دهیم.

ما همچنین ائتلاف Trusted Agent Delegation (TAD) را اعلام می‌کنیم. هدف TAD گردهم‌آوردن گروهی از نمایندگان سراسر اکوسیستم برای گفت‌وگو دربارهٔ مجموعهٔ کلی مشکلاتی است که در این سند مطرح شد، بررسی همهٔ پروتکل‌های موجود و سپس ارائهٔ مشکلات دقیق‌تر یا بیشتر به IETF برای بررسی، در صورت نیاز. قصد داریم در آینده جلسات جانبی در IETF و کارگاه‌هایی برای تسهیل گفت‌وگو برگزار کنیم.

اگر در حال ساخت عامل‌ها، محیط‌های اجرای عامل هستید، یا یک پلتفرم لبه یا ابری را اداره می‌کنید، یا برنامه‌ها یا زیرساخت‌های تجاری یا انطباقی را مدیریت می‌کنید، ما هم به مشارکت شما در این تلاش‌ها نیاز داریم. برای اطلاعات بیشتر دربارهٔ نحوهٔ مشارکت به این صفحه سر بزنید.

کاری که امروز می‌توانید بکنید

مقصد ما بنیادی باز و قابل همکاری است که با TAD آغاز می‌شود. اما لازم نیست برای شروع بازیابی دید و کنترل منتظر پروتکل‌های تازه بمانید. از این هفته، مشتریان Cloudflare می‌توانند سه قدم مشخص بردارند:

ببینید چه عامل‌هایی روی سایت شما هستند و چه می‌کنند. Security Analytics اکنون دستیارهای شخصی را به‌عنوان دستهٔ ترافیکی جداگانه تفکیک می‌کند و یک ویجت تازه همهٔ عامل‌های بازدیدکننده از سایت شما، تعداد درخواست هر کدام، مسیرهایی که می‌زنند و خطاهایی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند را فهرست می‌کند. ترافیک خودکار توضیح‌نشده به ترافیکی تبدیل می‌شود که می‌توانید درباره‌اش استدلال کنید. و برای تصویر بزرگ‌تر از اینکه خزنده‌ها و ربات‌های هوش مصنوعی چگونه بر کسب‌وکار شما اثر می‌گذارند، از جمله اینکه هر اپراتور چقدر می‌خزد در مقایسه با ترافیکی که برمی‌گرداند، مشتریان Enterprise Bot Management می‌توانند از Business Insights استفاده کنند.

دسترسی را به شرط خودتان و برای هر عامل تنظیم کنید. با استفاده از AI Crawler and Agent access policies می‌توانید به عامل‌هایی که برایتان کسب‌وکار می‌آورند خوش‌آمد بگویید و آن‌هایی را که نمی‌آورند محدود کنید — یک عامل را در سراسر سایت مجاز کنید، فقط در صفحه‌های دارای آگهی مسدودش کنید، یا کاملاً مسدودش کنید. سیاست‌های جست‌وجو و آموزش شما مستقل باقی می‌مانند.

یک عامل را به کاربری که به‌جایش عمل می‌کند پیوند دهید — و بر همان اساس اقدام کنید. برای سایت‌هایی که از Account Abuse Protection (دسترسی زودهنگام) استفاده می‌کنند، هر ورود و ثبت‌نام اکنون نشان می‌دهد آیا یک عامل شخصی درخواست را فرستاده و کدام عامل. وقتی مهاجمی از یک عامل مشترک روی یک حساب سوءاستفاده می‌کند، می‌توانید همان حساب را با یک قاعدهٔ WAF روی Hashed User ID آن کاهش دهید، بدون اینکه عامل را برای همهٔ کاربران مشروع دیگرِ پشت آن مسدود کنید. این نخستین پاسخ مشخص به چالش اختلاط ترافیک است که در بالا توضیح داده شد: بالاخره می‌توانید از عامل فراتر را ببینید و به کاربر برسید و بر همان اساس پاسخ دهید.

این‌ها نخستین بلوک‌های سازندهٔ این چشم‌انداز هستند که همین حالا در محیط عملیاتی در دسترس‌اند. با بلوغ استانداردها، موارد بیشتری دنبال خواهد شد.

و اگر شرکت شما موضع محدودکننده‌تری دربارهٔ عامل‌ها دارد، خوشحال می‌شویم آن را بشنویم. با ما تماس بگیرید و مشکلاتتان را مستقیماً با ما در میان بگذارید. ما به دنبال ساختن اینترنتی هستیم که در آن صاحبان سایت دید و کنترل داشته باشند، اما عامل‌ها هم در چارچوب همین کنترل‌ها بیشترین دسترسی معقول را داشته باشند. می‌توانید با تیم پشتیبانی مشتری خود تماس بگیرید یا برای ما به آدرس crawlercontrols@cloudflare.com ایمیل بزنید.

منبع: Cloudflare Blog

متن و تصاویر اصلی از منبع بالا. ترجمه و ویرایش در دیجیتال سرآمد.