بالاترین اولویت‌ها در گذار به رمزنگاری پساکوانتومی، بلوک‌های سازندهٔ پایهٔ پروتکل‌های توافق کلید احرازشده مانند TLS هستند. تا زمانی که این بلوک‌های سازنده فراهم نشوند، به محض آنکه رایانه‌های کوانتومی مرتبط با رمزنگاری به کار بیفتند، ارتباط امن در اینترنت ممکن نخواهد بود. با این حال، امروز ما در مواردی بسیار فراتر از TLS به رمزنگاری آسیب‌پذیر در برابر کوانتوم تکیه می‌کنیم.

Privacy Pass پروتکلی است که اپراتورهای سایت مانند Cloudflare از آن برای محافظت برنامه‌ها در برابر سوءاستفاده استفاده می‌کنند. یکی از راه‌های ما برای این کار، محدودسازی نرخ درخواست هر کلاینت است تا هیچ کلاینتی منابع سایت را بیش از حد مصرف نکند. معمولاً این کار مستلزم ترکیبی از اصطکاک یا از دست رفتن حریم خصوصی برای کاربران است: کپچا یا چالش‌های دیگر برای تعدیل ترافیک، همراه با حساب کاربری و اثرانگشت‌گیری برای شناسایی ترافیک. Privacy Pass برای پرهیز از این معاوضه میان اصطکاک و حریم خصوصی طراحی شده است. ایدهٔ اصلی این است که برای کلاینت تعدادی توکن صادر می‌شود که می‌تواند آن‌ها را در ازای دسترسی به سایت بازخرید کند. نکتهٔ حیاتی این است که هر توکن به کلاینتی که برایش صادر شده قابل پیوند نیست، و این تضمین می‌کند کلاینت می‌تواند مثل همیشه از سایت استفاده کند، بدون آنکه حریم خصوصی‌اش را فدا کند.

با ۱۰ سال تجربهٔ استقرار — از جمله استفاده از Privacy Pass در برنامه‌هایی مانند پروکسی‌های حریم خصوصی (مثل iCloud Private Relay) و رله‌ها (مثل Privacy Gateway) — ما همراه با دیگران در حال همکاری برای آوردن نسل بعدی این فناوری به وب هستیم. یکی از اهداف ما توسعهٔ ابزارهای پیشرفته‌تر برای مدیریت ترافیک عامل‌محور است؛ ترافیکی که در غیر این صورت منابع زیادی مصرف می‌کند و عملکرد را برای بازدیدکنندگان انسانی کاهش می‌دهد. هدف دیگر، پرورش اکوسیستمی بازتر با آسان‌تر کردن مشارکت انواع بیشتری از کلاینت‌هاست. تحقق این اهداف نیازمند توسعهٔ قابلیت‌های تازه‌ای فراتر از آن چیزی است که Privacy Pass امروز ارائه می‌دهد.

با توجه به این مسیر، در این مطلب به چشم‌انداز پساکوانتومی می‌پردازیم. در واقع، وضعیت ما بهتر از آن است که شاید تصور شود. Privacy Pass هنوز به رمزنگاری کلاسیک مانند RSA و منحنی‌های بیضوی تکیه دارد. این یعنی مهاجم کوانتومی می‌تواند به دلخواه توکن جعل کند و از آن‌ها برای دور زدن هر سازوکار امنیتی که اپراتور سایت می‌خواهد پیاده کند (مثل محدودسازی نرخ) استفاده کند. از سوی دیگر، Privacy Pass به‌طور نامشروط خصوصی است؛ یعنی هیچ مهاجمی، کوانتومی یا غیرکوانتومی، نمی‌تواند بازخرید یک توکن را به صدور آن پیوند دهد. علاوه بر این، قابلیت‌های تازه‌ای که برای این نسل جدید فناوری احراز هویت خصوصی توسعه می‌دهیم، می‌توانند و خواهند توانست به‌گونه‌ای پیاده شوند که همین تضمین را حفظ کنند: تعامل شما حتی پس از Q-day هم خصوصی می‌ماند.

این کمی به ما فرصت نفس کشیدن می‌دهد، اما به‌زودی به جایگزین نیاز خواهیم داشت. این حوزه‌ای فعال از پژوهش است که در سال‌های اخیر پیشرفت‌های چشمگیری داشته. با این حال، همان‌طور که در دیگر جنبه‌های این گذار هم هست، چالش اصلی صرفاً اندازهٔ جایگزین‌های پساکوانتومی است: امضاهای ML-DSA-44 به‌طور چشمگیری ۲٬۴۲۰ بایت هستند، در حالی که امضاهای ECDSA-P256 فقط ۶۴ بایت‌اند. و امیدی به جایگزینی مستقیم و بی‌دردسر در آیندهٔ نزدیک نیست. همان‌طور که در TLS، ناچار خواهیم بود به ابتدایی‌هایی با هزینهٔ بالاتر بسنده کنیم و سیستم‌هایمان را برای تحمل این هزینه بازطراحی کنیم.

اما این ابتدایی‌ها چه خواهند بود؟ در این مطلب، یک آیندهٔ ممکن برای حریم خصوصی پساکوانتومی در وب را بررسی می‌کنیم که به لطف پیشرفت اخیر در طراحی امضای کور ممکن شده است.

آنچه باید بسازیم: نگاهی کوتاه به MOLE

بیایید با مروری بر این فناوری جدید شروع کنیم که در حال حاضر MOLE ("Moderation Of unLinkable Endorsements") نامیده می‌شود. بعداً دربارهٔ MOLE بسیار بیشتر خواهیم گفت، اما فعلاً جزئیاتی را برجسته می‌کنیم که بیشترین ارتباط را با رمزنگاری دارند.

یکی از اجزای اصلی Privacy Pass، طرح امضای کور است که به کلاینت اجازه می‌دهد امضایی تحت کلید مخفی صادرکننده به دست آورد، بدون آنکه پیامی را که امضا شده به صادرکننده نشان دهد. کلاینت می‌تواند بعداً پیام و امضای کور را آشکار کند، بدون آنکه امضا را به زمان صدور آن پیوند دهد.

یک نوع توکن Privacy Pass از پیام و امضای کور صادرشده تشکیل شده است. برای تأیید توکن، تأییدکننده به کلید عمومی صادرکننده نیاز دارد و بنابراین ناگزیر هویت صادرکننده را می‌آموزد. پس این توکن‌ها هرچند هویت کلاینت را محافظت می‌کنند، هویت صادرکننده را محافظت نمی‌کنند.

البته برای برخی موارد استفاده دقیقاً همین را می‌خواهیم. هویت صادرکننده چیزی دربارهٔ نوع کلاینتی که به لبهٔ شبکهٔ ما متصل می‌شود به ما می‌گوید؛ نشانه‌ای که در برخی محصولات و برای برخی مشتریانمان برای تصمیم‌گیری از آن استفاده می‌کنیم. برای نمونه، کلاینت ممکن است از توکنی استفاده کند که یکی از مشتریان ما صادر کرده تا ثابت کند مجاز به استفاده از محصول VPN آن مشتری است.

با این حال، برای بسیاری از موارد استفاده، این اطلاعات بیش از آن چیزی است که واقعاً برای تصمیم به اعطای دسترسی کلاینت به یک منبع نیاز داریم. معمولاً فقط برایمان مهم است که توکن را نهادی صادر کرده باشد که به آن اعتماد داریم. در واقع، MOLE یک قدم فراتر می‌رود: توکن باید هویت صادرکننده را کاملاً پنهان کند تا نتوانیم توکن‌ها را بر اساس صادرکننده‌شان متفاوت رفتار کنیم. این امر رفتار برابر را صرف‌نظر از نوع کلاینت تضمین می‌کند و مشارکت کلاینت‌های بیشتری را آسان‌تر می‌سازد.

این ویژگی پنهان‌سازی صادرکننده از طریق شیئی جدید به نام تأییدیه محقق می‌شود. تأییدیه توسط یک لنگر صادر و توسط یک تعدیل‌کننده بازخرید می‌شود. پیش از بازخرید، کلاینت و تعدیل‌کننده بر سر یک مجموعهٔ لنگر توافق می‌کنند؛ یعنی کلیدهای عمومی لنگرهایی که تعدیل‌کننده به آن‌ها اعتماد دارد. در هنگام بازخرید، کلاینت ثابت می‌کند که تأییدیه‌ای از سوی یکی از لنگرهای مجموعهٔ لنگر برایش صادر شده، بدون آنکه بگوید کدام لنگر. پس از پذیرش، تعدیل‌کننده اعتبارنامهٔ MOLE را به کلاینت می‌دهد که برای تعدیل تعامل کلاینت با سایت استفاده خواهد شد.

تأییدیه می‌تواند شکل‌های گوناگونی داشته باشد، اما ویژگی کلیدی آن این است که می‌توان آن را بازخرید کرد و در همان حال هویت لنگر صادرکننده را پنهان نگه داشت. انواع گوناگونی از اعتبارنامه‌ها هم وجود خواهند داشت، اما چون قرار است توسط یک تعدیل‌کنندهٔ خاص استفاده شوند، لازم نیست لنگر را پنهان کنند یا حتی به‌طور عمومی قابل تأیید باشند. این یعنی هر چیزی از امضای کور گرفته تا توکن‌های اعتباری ناشناس یا اعتبارنامه‌های ناشناس با نرخ محدودشده می‌تواند برای پیاده‌سازی اعتبارنامه‌های MOLE به کار رود.

حالا که تصوری از آنچه می‌سازیم داریم، بیایید گزینه‌هایمان برای پساکوانتوم را بررسی کنیم.

ضیافتی از رمزنگاری

هنگام طراحی پروتکل‌های رمزنگاری، سازگاری و کارایی اغلب در تضاد با هم‌اند. گاهی دقیقاً می‌دانیم چه می‌خواهیم بسازیم و می‌توانیم سازه‌ای را برای همان هدف تنظیم کنیم؛ اما هرچه پروتکل را بیشتر برای آن مورد استفاده تنظیم کنیم، سازگار کردن آن سازه با مورد استفادهٔ دیگر دشوارتر می‌شود.

سازگاری برای سیستمی مانند MOLE ضروری است. ما فقط یک نوع سیستم اعتبارنامه نمی‌سازیم، بلکه انواع زیادی می‌سازیم. و انواع اعتبارنامه‌هایی که نیاز داریم احتمالاً در گذر زمان تغییر خواهند کرد، به‌ویژه در وب که باید مدام با الگوهای ترافیکی جدید و رفتار مهاجم سازگار شویم. برای همگام ماندن، به مجموعه‌ای از بلوک‌های سازنده نیاز داریم که بتوان آن‌ها را در پروتکل‌های مختلف برای برآورده کردن نیازهای متفاوت ترکیب کرد.

بیشتر طرح‌های رمزنگاری پساکوانتومی که امروز به‌طور گسترده استفاده می‌شوند از خانواده‌های بزرگ‌تری از سازه‌ها می‌آیند، اما برای کاربرد خاص خود تنظیم شده‌اند. ML-DSA نمونهٔ خوبی است: چارچوب رمزنگاری‌ای که این طرح از آن مشتق شده می‌تواند برای ساختن چیزهای گوناگون به کار رود، اما برای اینکه ML-DSA تا حد امکان فشرده شود، پارامترهایش به‌دقت برای ساختن یک طرح امضای دیجیتال کارآمد و امن تنظیم شده‌اند. با این حال، همان پارامترها لزوماً برای موارد استفادهٔ دیگر امن نخواهند بود.

ما به این نتیجه رسیده‌ایم که این چالش اصلی اعتبارنامه‌های ناشناس پساکوانتومی است: جدا کردن انتخاب پارامتر از طراحی پروتکل. سیستم‌های اعتبارنامهٔ کلاسیک این را بدیهی می‌گیرند: در بیشتر موارد، طراحان پروتکل لازم نیست به پارامترهای منحنی بیضوی‌ای که استفاده می‌کنند فکر کنند، و این به حتی غیرمتخصصان در طراحی رمزنگاری منحنی بیضوی اجازه می‌دهد چیزهای مفیدی با آن بسازند. متأسفانه، طراحی اعتبارنامه‌های کارآمد پساکوانتومی هنوز به تخصص بسیار زیادی نیاز دارد.

با این حال، به نظر می‌رسد این وضعیت تغییر کرده است. اوایل امسال شاهد پیشرفتی بودیم که می‌تواند نقطهٔ عطفی برای اعتبارنامه‌های ناشناس باشد.

VOLE-in-the-Head

ریشه‌های این پیشرفت به چند سال پیش بازمی‌گردد. داستان را از سه سال پیش و با سیستم اثبات دانش صفر VOLE-in-the-Head (VOLEitH) پی می‌گیریم (Baum و همکاران، Crypto 2023). سیستم اثبات دانش صفر به فرد اجازه می‌دهد دانش یک شاهد پنهان را ثابت کند، به‌گونه‌ای که یک گزارهٔ عمومی را برآورده کند و در همان حال شاهد را خصوصی نگه دارد. برای نمونه، می‌توان از اثبات دانش صفر برای اثبات دانش یک کلید AES به نام K استفاده کرد که در آن Y=AES(K,X) و X و Y عمومی‌اند. این اثبات را می‌توان به امضای دیجیتالی تبدیل کرد که امنیتش به امنیت AES فروکاسته می‌شود، با X و Y به‌عنوان کلید عمومی و K به‌عنوان کلید مخفی. این دقیقاً همان امضای دیجیتال FAEST است، یکی از کاندیداهای مسابقهٔ جاری NIST برای امضا.

در مقایسه با بسیاری از سیستم‌های اثبات معاصر، VOLEitH درک و پیاده‌سازی امنش نسبتاً ساده است. VOLE مخفف «Vector Oblivious Linear Evaluation» است و تکنیکی تعاملی است که به دو طرف مقادیر تصادفی همبسته می‌دهد. این همبستگی‌ها مانند برچسب‌های احراز هویت عمل می‌کنند و به تأییدکننده اجازه می‌دهند بررسی کند که محاسبه‌ای روی شاهد پنهان درست انجام شده است. در VOLEitH، اثبات‌کننده به‌صورت محلی چیزی را آماده می‌کند که دو طرف معمولاً با هم تولید می‌کردند — از این رو «در سر» — سپس به آن مقادیر تعهد می‌کند و از تبدیل فیات-شامیر (ابزاری پرکاربرد در رمزنگاری) برای انتخاب بخش‌هایی که تأییدکننده بررسی می‌کند استفاده می‌کند. این گام فرایند تعاملی VOLE را به یک اثبات دانش صفر غیرتعاملی تبدیل می‌کند.

VOLEitH جدا از سادگی‌اش، سیستم اثبات چندان چشمگیری نیست. به آن معنایی که بسیاری از سیستم‌های اثبات دیگر مختصرند، مختصر نیست: اثبات‌هایش به‌طور مجانبی خطی با اندازهٔ شاهد و پیچیدگی حسابی گزارهٔ اثبات‌شده رشد می‌کنند. با این حال، VOLEitH به‌طور عینی برای نوع خاصی از گزاره بسیار کارآمد است؛ یعنی گزاره‌ای که می‌توان آن را به‌صورت مجموعه‌ای از معادلات روی میدان‌های دودویی کوچک بیان کرد.

یک نمونه همان رابطهٔ Y=AES(K,X) است که بحث کردیم. ما معمولاً AES را مجموعه‌ای از معادلات نمی‌بینیم، اما بسیاری از محاسباتش حول حساب در GF(2 8 ) طراحی شده‌اند؛ میدانی که عناصر آن تک‌بایت‌اند. اثبات‌های FAEST برای این گزاره فقط حدود ۴ کیلوبایت است (دور سوم NIST، 128s).

نمونهٔ دیگر طرح امضای KuMQuat است که در آن امضاکننده نمونه‌ای از مسئلهٔ چندمتغیرهٔ درجه دوم (MQ) را اثبات می‌کند. در اینجا یک دستگاه معادلات درجه دوم تصادفی با چند متغیر روی یک میدان کوچک، مانند GF(2 8 )، داده شده است. از نظر ریاضی، این نگاشت MQ که آن را P می‌نامیم چیزی شبیه P(s) = (s T A 1 s + b 1 s,…,s T A m s + b m s) است که در آن s و هر b i بردارهایی به طول n و هر A i ماتریسی n در n است. با داشتن P و P(s) برای s تصادفی، مسئلهٔ MQ یافتن s است. آن را درجه دوم می‌نامیم چون عناصر s را در خودش ضرب می‌کنیم.

باور بر این است که حل مسئلهٔ MQ حتی برای یک رایانهٔ کوانتومی هم دشوار است. اما چون P از معادلات درجه دوم ساخته شده، اثبات دانش یک جواب با VOLEitH نسبتاً ارزان است و امضاهای KuMQuat را تا ۲٫۶ کیلوبایت کوچک می‌کند.

در مقایسه با امضاهای پساکوانتومی دیگر مانند ML-DSA یا FN-DSA، این اعداد چندان چشمگیر به نظر نمی‌رسند. اما اینکه VOLEitH در مقایسه با طرح‌های دیگر در یک دستهٔ خاص از سازه‌ها چگونه است، موضوع اصلی نیست. برای MOLE باید میان کارایی و توانایی ساختن انواع زیادی از سیستم‌های اعتبارنامه توازن برقرار کنیم. برای این کار به یک مادهٔ اولیهٔ دیگر نیاز داریم.

امضاهای چندمتغیره

راه دیگر برای ساختن امضا از نگاشت‌های MQ، جای‌دادن ساختار ریاضی افزوده‌ای در نگاشت است. در طرح امضای UOV (Unbalanced Oil and Vinegar)، کلید عمومی یک نگاشت MQ به نام P است و امضا برداری مانند s است که P(s) = t را برآورده می‌کند، جایی که t از درهم‌سازی و نمک‌زدن پیامِ در حال امضا به دست می‌آید.

کلید مخفی این طرح امضا، یک درپشتی برای P است که امضاکننده با آن می‌تواند جواب‌هایی برای معادلات MQ به دست آورد. این درپشتی تقسیم‌بندی پنهانی از متغیرهای هر معادلهٔ درجه دوم را به متغیرهای «روغن» و «سرکه» به امضاکننده نشان می‌دهد. متغیرهای روغن هرگز در هم ضرب نمی‌شوند، بنابراین با ثابت کردن مقادیر سرکه، معادلات به دستگاه خطی‌ای تبدیل می‌شوند که امضاکننده می‌تواند برای مقادیر روغن حلش کند. در کلید عمومی، متغیرهای روغن و سرکه به‌گونه‌ای با هم مخلوط می‌شوند که این ساختار در نگاشت پنهان بماند.

UOV همچنین یکی از کاندیداهای تلاش جاری NIST برای استانداردسازی امضاست. این طرح یکی از کوچک‌ترین امضاها را در میان کاندیداها دارد، فقط ۱۳۵ بایت. معاوضه‌اش این است که بزرگ‌ترین کلیدهای عمومی را دارد، ۴۶٫۶ کیلوبایت. MAYO کاندید چندمتغیرهٔ دیگری است با کلیدهای عمومی بسیار کوچک‌تر، به بهای امضاهای کمی بزرگ‌تر.

نکتهٔ کلیدی برای برداشت این است که پیچیدگی حسابی ارزیابی یک امضای UOV (یا MAYO) با ارزیابی یک نمونهٔ MQ قابل مقایسه است. هر دو نگاشت‌های درجه دوم عمومی روی میدان‌های دودویی کوچک‌اند و همین آن‌ها را گزینهٔ مناسبی برای VOLEitH می‌کند. این ما را به پیشرفت اصلی می‌رساند.

امضای کور از VOLE-in-the-Head و UOV

اوایل امسال، امضای کوری به نام PoMFRIT منتشر شد (Baum و همکاران، USENIX Security 2026) که در آن زمان رکوردی برای سازه‌های پساکوانتومی کاندید به ثبت رساند: ۶٫۷ کیلوبایت برای خود امضای کور و فقط چند صد بایت برای صدور. PoMFRIT بر VOLE-in-the-Head و امضای چندمتغیرهٔ MAYO بنا شده است. با جایگزین کردن MAYO با UOV می‌توانیم به‌راحتی اندازهٔ امضا را به ۴٫۳ کیلوبایت کاهش دهیم. (این رقم از پارامترهای دور سوم NIST برای UOV (uov-Ip) و FAEST-EM-128s استفاده می‌کند.) معاوضه‌اش کلیدهای عمومی بزرگ‌تر است، اما این در برنامه‌هایی که کلید عمومی را می‌توان ذخیره و به‌قدر کافی استفاده کرد، به سودمان تمام می‌شود.

این رقم با سازه‌های مبتنی بر شبکهٔ پیشرفته رقابتی است. اما خبر واقعاً خوب این است که بلوک‌های سازندهٔ PoMFRIT را می‌توان به‌راحتی برای همهٔ سیستم‌های اعتبارنامه‌ای که برای MOLE در نظر گرفته‌ایم، از جمله تأییدیه‌ها، بازآرایی کرد. کمی بعد بیشتر دربارهٔ این صحبت می‌کنیم؛ فعلاً بیایید ببینیم PoMFRIT با جزئیات بیشتر چگونه کار می‌کند.

الگوی شناخته‌شده‌ای برای طراحی امضای کور چنین است. نخست، کلاینت پیام را در معادل رمزنگاری یک پاکت مهروموم قرار می‌دهد که تعهد نامیده می‌شود. برای مقصود ما، تعهد صرفاً درهم‌سازی پیام همراه با مقداری تصادفی است که کلاینت تولید می‌کند. برای تکمیل صدور، امضاکننده به‌سادگی خود تعهد را امضا می‌کند.

برای ساختن امضای کور، کلاینت اثبات دانش صفری از امضا و تصادفی که برای محاسبهٔ تعهد استفاده کرده تولید می‌کند؛ این تصادفی «بازگشای» تعهد نامیده می‌شود. تأییدکننده با کلید عمومی امضاکننده این اثبات را تأیید می‌کند.

بیایید کمی نمادگذاری تعریف کنیم تا این موضوع روشن‌تر شود:

کلاینت یک بازگشای r تولید می‌کند و تعهد c=H(m,r) را برای پیام m خود به صادرکننده می‌فرستد.

صادرکننده امضای s=Sign(sk,c) را تولید و به کلاینت می‌فرستد. او پیام را نمی‌آموزد، چون پشت درهم‌سازی پنهان است.

در نهایت، کلاینت اثبات π از دانش s و r تولید می‌کند که در آن Verify(pk,H(m,r))=1.

اثبات π همان امضای کور است. هر طرفی که کلید عمومی صادرکننده pk و پیام m را در اختیار داشته باشد می‌تواند آن را تأیید کند.

عدم قابلیت پیوند از این ناشی می‌شود که کلاینت در دو مرحله اشیای کاملاً متفاوتی ارائه می‌کند: در هنگام صدور، تعهد به صادرکننده نشان داده می‌شود و در هنگام ارائه، اثبات دانش صفر به تأییدکننده. حتی اگر صادرکننده و تأییدکننده تبانی کنند یا یک نهاد باشند، نمی‌توانند این دو نشست را به هم پیوند دهند.

اندازهٔ اثبات π تحت تأثیر ارزیابی درهم‌سازی است، بنابراین باید تابع درهم‌سازی‌ای انتخاب کنیم که برای سیستم اثبات ما مناسب باشد. برای بیشتر سیستم‌های اثبات، این نوع درهم‌سازی‌های مناسب اثبات چندان مطالعه نشده‌اند، اما برای VOLEitH معلوم می‌شود که جایگشت Keccak که در SHAKE و TurboSHAKE استفاده می‌شود انتخاب خوبی است. عملیات بیتی Keccak به‌طور بومی به قیدهای VOLEitH ترجمه می‌شوند: XOR به جمع، AND به ضرب و چرخش‌ها صرفاً مقادیر را بازآرایی می‌کنند. (در مقابل، بسیاری از SNARKهای پرکاربرد برای میدان‌های اول بزرگ طراحی شده‌اند و بیان عملیات بایت‌محور و بیت‌محور در آن‌ها طبیعی‌تر نیست.)

با این حال، ارزیابی‌های Keccak در نهایت بزرگ‌ترین جزء اثبات VOLEitH می‌شوند، پس باید مطمئن شویم فقط از حداقل تعداد جایگشت لازم استفاده می‌کنیم. PoMFRIT به دو جایگشت نیاز دارد: یکی برای تعهد و دیگری برای امضا. به‌طور مشخص، گزاره‌ای که اثبات می‌کنیم تقریباً P(s)=H(H(m,r),r s ) است که در آن s امضاست، r s نمکی است که صادرکننده انتخاب می‌کند، P کلید عمومی UOV صادرکننده است و H جایگشت Keccak با خروجی کوتاه‌شده به طول مناسب را نشان می‌دهد که همچنین مانع معکوس‌پذیری می‌شود.

از امضای کور تا تأییدیه‌ها و فراتر از آن

یادآوری می‌کنیم که برای تأییدیه‌های MOLE چیزی شبیه امضای کور لازم داریم، اما امضایی که لنگر صادرکننده را آشکار نکند. یعنی اکنون دنباله‌ای از کلیدهای لنگر P 1 ,…,P N داریم و گزاره‌ای که می‌خواهیم اثبات کنیم P i (s)=H(H(m,r),r s ) برای برخی کلیدهای لنگر P i است که شاخص i آن اکنون بخشی از شاهد پنهان است.

با کمی دقت می‌توانیم این را به‌صورت مجموعه‌ای از قیدها با تقریباً همان هزینه بنویسیم: دو درهم‌سازی و یک ارزیابی MQ. باید کمی بیشتر دربارهٔ شاهد اثبات کنیم. دقیقاً چه چیزی؟ آن را برایتان لو نمی‌دهیم: طراحی مدار دانش صفر بخشی از هنر مهندسی رمزنگاری است که آن را این‌قدر لذت‌بخش می‌کند. فقط می‌گوییم نوع تفکری که اینجا لازم است به تقریباً هر سیستم اثبات مدرنی که ممکن است با آن روبه‌رو شوید قابل انتقال است.

حتی سیستم‌های اعتبارنامهٔ پیشرفته‌تر هم می‌توانند در این چارچوب ساخته شوند، از جمله توکن‌های اعتباری ناشناس و اعتبارنامه‌های ناشناس با نرخ محدودشده که پیش‌تر ذکر شد. در هر دو مورد، هزینهٔ اصلی یک یا دو درهم‌سازی اضافه است. هر یک از این‌ها همچنین نیازمند اثبات این است که بخشی از شاهد (مثلاً تعداد اعتبار) در بازهٔ مورد انتظاری قرار دارد، اما این کار در VOLEitH هزینهٔ کمی دارد.

در واقع، برای هر سازه‌ای که تاکنون برای MOLE در نظر گرفته‌ایم، هزینهٔ اصلی اندازهٔ ارزیابی Keccak و تعداد دفعاتی است که باید آن را ارزیابی کنیم. این یعنی یافتن راه‌هایی برای کاهش مقدار درهم‌سازی، بهبود را در همهٔ زمینه‌ها به همراه دارد.

بهینه‌سازی‌ها

پیش از ادامه، باید بپذیریم که تحلیل رمزنگاری چندمتغیره هنوز نسبتاً نابالغ است. فقط در چند سال گذشته شاهد پیشرفت‌هایی علیه چند رژیم پارامتری بوده‌ایم. هم UOV و هم MAYO این حملات را به‌خوبی پشت سر گذاشته‌اند و با هر سال که می‌گذرد، شکست کامل UOV و حتی MAYO نامحتمل‌تر به نظر می‌رسد. اما دست‌کم باید انتظار داشته باشیم پارامترها به‌گونه‌ای تغییر کنند که کمی هزینه به سازه‌های ما اضافه شود.

از سوی دیگر، غیرعادی نیست که سیستم‌های اعتبارنامهٔ مورد استفاده در عمل، به‌خاطر کارایی، موضع امنیتی کمتر از حد محافظه‌کارانه‌ای اتخاذ کنند، تا آنجا که به مقاومت در برابر جعل مربوط می‌شود. این معمولاً به معنای تکیه بر فرض‌های محاسباتی قوی‌تر از حد معمول است. یعنی ممکن است حمله‌ای (پیشاکوانتومی) پیدا شود که توکن‌های اعتباری ناشناس را بشکند اما ECDSA را نه، با وجود اینکه هر دو از یک منحنی بیضوی استفاده می‌کنند.

استفاده از درهم‌سازی کمتر

PoMFRIT رکورد اندازه‌اش را دقیقاً با همین کار به دست آورد. یادآوری می‌کنیم که امضای کور نیازمند اثبات دو ارزیابی درهم‌سازی است، یکی توسط کلاینت و دیگری توسط صادرکننده. PoMFRIT مشاهده می‌کند که تولید اثبات VOLEitH را می‌توان به دو مرحله تقسیم کرد. در مرحلهٔ اول، کلاینت به یک ماسک تصادفی تعهد می‌کند. سپس پیام را به‌طور عادی (خارج از مدار دانش صفر) درهم‌سازی می‌کند، نتیجه را با ماسک ترکیب می‌کند و هدف ماسک‌شده را به صادرکننده می‌فرستد. صادرکننده از درپشتی UOV برای یافتن پیش‌تصویری از این هدف استفاده می‌کند. در مرحلهٔ دوم، کلاینت اثبات را کامل می‌کند که پیش‌تصویر و ماسکِ قبلاً تعهدشده سازگارند. درهم‌سازی همچنان بخشی از پروتکل می‌ماند، اما صادرکننده — که نقش تأییدکنندهٔ VOLEitH را دارد — می‌تواند آن را مستقیماً محاسبه کند، به‌جای آنکه اثبات دانش صفر ملزم به بازتولید آن باشد.

این راهبرد اندازهٔ اثبات را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد، اما موضع امنیتی ما را هم تغییر می‌دهد. فرض سادهٔ UOV این است که هیچ مهاجم (کوانتومی) نمی‌تواند بدون دانش درپشتی پیش‌تصویری برای یک هدف تصادفی پیدا کند. فرض متناظر one-more-UOV (مشابه فرض one-more-MAYO در مقالهٔ PoMFRIT) به‌طور منظم اطلاعات اضافه‌ای را که در نتیجهٔ این نوع بهینه‌سازی در دسترس مهاجم قرار می‌گیرد به تصویر می‌کشد. پس فرض این است که این اطلاعات اضافه به حمله منجر نمی‌شود.

ممکن است این فرض بیش از حد خوش‌بینانه از آب دربیاید. اخیراً پژوهشگرانی در دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو و INRIA موفق شدند با استفاده از یک صادرکنندهٔ Privacy Pass به‌عنوان اوراکل امضا، یک امضای RSA ۱۰۲۴ بیتی را جعل کنند. خوشبختانه Privacy Pass از RSA ۲۰۴۸ بیتی استفاده می‌کند که در کنار دیگر سازوکارهای دفاعی، حاشیهٔ امنیتی نسبتاً خوبی فراهم می‌کند. به همین ترتیب، برای UOV ممکن است استفاده از پارامترهای سطح ۳ NIST به‌جای سطح ۱ را در نظر بگیریم.

در هر حال، پیش از آنکه بیش از حد به این نوع بهینه‌سازی‌ها تکیه کنیم، مطالعهٔ بیشتری لازم است. شایان تأکید است که شکست در اینجا فقط بر توانایی مهاجم برای جعل توکن اثر می‌گذارد، نه بر توانایی او برای نقض حریم خصوصی کلاینت.

ارزان‌تر کردن هر درهم‌سازی

SHAKE استاندارد از وضعیت ۱۶۰۰ بیتی Keccak با ۲۴ بار اعمال یک تابع دور زیربنایی استفاده می‌کند. با این حال، از زمان انتشار استاندارد SHA-3، بسیاری به این باور رسیده‌اند که ۲۴ دور رمزنگاری بیش از حد است. TurboSHAKE به همین شکل کار می‌کند، با این تفاوت که جایگشت آن ۱۲ دور به‌جای ۲۴ دور دارد. این کار اندازهٔ اثبات‌های VOLEitH را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. در واقع، ما با این حاشیهٔ امنیتی کاملاً راحتیم، و نه فقط برای این کاربرد.

تغییر دیگری در Keccak که اندازهٔ اثبات را کاهش می‌دهد، کوچک کردن اندازهٔ وضعیت است. ۲۵۶ بیت از وضعیت برای ظرفیت رزرو شده تا امنیت ۱۲۸ بیتی به دست آید. این ۱۳۴۴ بیت باقی می‌گذارد که می‌توان در یک نوبت درهم‌سازی کرد، که بیش از نیاز ماست. نصف کردن وضعیت به ۸۰۰ بیت، نرخ ۵۴۴ بیتی برایمان باقی می‌گذارد که کاملاً کافی است. علاوه بر این، حتی امنیت را در همان تعداد دور افزایش می‌دهد، چون مهاجم چیز کمتری برای بازی دارد. وضعیت کوچک‌تر یعنی در مدارمان از نصف ضرب‌ها استفاده می‌کنیم، که اندازهٔ اثبات را کاهش می‌دهد.

تکیه بر رمزنگاری چندمتغیره

در دنیای ایده‌آل، می‌توانستیم با جایگزین کردن هر درهم‌ساز با چیزی که به‌طور بومی‌تر با ساختار جبری ابتدایی‌هایمان ترکیب می‌شود، از اثبات درهم‌سازهای متعارف کاملاً پرهیز کنیم. در واقع، کسانی که با تعهدهای Pedersen و کاربردشان در رمزنگاری منحنی بیضوی آشنا هستند، ممکن است بپرسند آیا می‌توان تعهدها را از رمزنگاری چندمتغیره ساخت.

این ممکن است چیزی شبیه به این باشد: نگاشت‌های MQ عمومی و تصادفی F و G را ثابت کنید و به پیام m با c=(m+F(r),G(r)) تعهد کنید. مزیت این رویکرد این است که درجهٔ قیدها همان درجهٔ قیدهای امضای UOV است. این نه‌تنها اثبات را کوچک‌تر می‌کند، بلکه آن را بسیار ساده‌تر می‌سازد، چون از ارزیابی رمزنگاری متقارن در اثبات دانش صفر کاملاً پرهیز می‌کنیم.

ما این رویکرد را برای کاربرد خود آزمایش کردیم و نتایج چشمگیری به دست آورد. با این حال، هنوز اصلاً روشن نیست که رژیم پارامتری‌ای که در آن تعهدهای چندمتغیره بهبود ایجاد می‌کنند، امن هم باشد. به‌ویژه، خطر در اینجا فقط متوجه مقاومت در برابر جعل نیست، بلکه حریم خصوصی کلاینت را هم تهدید می‌کند. مطالعهٔ بسیار بیشتری لازم است.

مسیر دیگر، ساختن یک مولد شبه‌تصادفی (PRG) سازگار با MQ است.

برای پارامترهای معمول VOLEitH، افزودن یک بیت شاهد اضافه، ده بیت به اثبات اضافه می‌کند. ترفند مرتبی برای بسیار ارزان‌تر کردن این کار وجود دارد: فقط یک بیت اثبات به ازای هر بیت شاهد! به‌جای استفادهٔ مستقیم از VOLEitH، به یک کلید (نسبتاً) کوتاه تعهد می‌کنیم. آن کلید را با یک PRG با درجهٔ پایین به جریان بیتی بزرگ‌تری گسترش می‌دهیم تا در مدار ارزان محاسبه شود. حالا برای افزودن یک بیت شاهد w، یک بیت اضافه k از PRG می‌گیریم و بیت w XOR k را در اثبات ذخیره می‌کنیم.

یک بده‌بستان عملکردی وجود دارد: باید PRG را محاسبه کنیم و شاهدها از درجهٔ ۲ به‌جای ۱ شروع می‌شوند. این موضوع به‌ویژه زمان اثبات‌کننده را افزایش می‌دهد. همچنین مزیت‌های اندازهٔ اثبات تنها زمانی به نتیجه می‌رسند که به تعداد قابل‌توجهی بیت شاهد نیاز داشته باشید.

و البته به یک PRG نیاز دارید! می‌توانید با یک نمونهٔ تصادفی MQ یک PRG بسازید، اما این کار بسیار کند است و بیش از حد محافظه‌کارانه به نظر می‌رسد. در سوی دیگر، PRG گلدریچ قرار دارد که می‌توان آن را یک PRG مبتنی بر MQ با کمترین چگالی ممکن دانست. ما چیزی میان این دو می‌خواهیم، اما چنین PRGهایی چندان مطالعه نشده‌اند.

آیا MOLE برای دوران پساکوانتومی آماده است؟

ما امروز هم حریم خصوصی پساکوانتومی داریم؛ پس پیش از آنکه لازم باشد راه‌حلی در اختیار داشته باشیم، کمی وقت داریم، اما اکنون زمان آن است که گزینه‌های جایگزین را توسعه دهیم.

به نظر می‌رسد رمزنگاری چندمتغیره مبنای امیدوارکننده‌ای برای ساخت آسان انواع توکن‌ها و اعتبارنامه‌های ناشناس باشد. ما در حال حاضر دو طرح را در این چارچوب توسعه می‌دهیم: VOLE-IHAT، نامزد تأییدیه‌های MOLE، و VOLE-ACT، نامزد اعتبارنامه‌های MOLE. برآوردهای فعلی ما از هزینهٔ این دو طرح در جدول زیر آمده است. این اعداد با تحلیل و توسعهٔ این ساختارها ممکن است تغییر کنند. در هر دو مورد از UOV (uov-Ip) استفاده می‌کنیم، یعنی کلیدهای عمومی همه ۴۶٫۶ کیلوبایت هستند. VOLEitH از همان پارامترهای FAEST-EM-128s استفاده می‌کند:

| صدور | ارائه

PoMFRIT (با UOV) | کمتر از ۱ کیلوبایت | ۴٫۳ کیلوبایت (بازخرید)

VOLE-IHAT | ۵٫۶ کیلوبایت | ۶٫۵ کیلوبایت (بازخرید)

VOLE-ACT | ۵٫۴ کیلوبایت | ۱۲٫۰ کیلوبایت (خرج‌کردن)

این اعداد به‌طور محسوسی بزرگ‌تر از همتایان کلاسیک خود هستند. این موضوع چندان غافلگیرکننده نیست، چون «پساکوانتومی بزرگ است» واقعاً نشانهٔ اصلی این گذار در همهٔ حوزه‌هاست. با این حال، جایگزینی امضاهای کور RSA با PoMFRIT سرباری قابل‌مقایسه با جایگزینی ECDSA با ML-DSA دارد. زمان اجرای این پروتکل‌ها هم عالی است: در پیاده‌سازی ما هر عملیات فقط چند میلی‌ثانیه طول می‌کشد. (زمان اجرا را می‌توان تا حد قابل‌توجهی بهتر کرد، اما به قیمت ارتباطات بیشتر.)

اگر این اعداد پایدار بمانند، به نقطهٔ عطف مهمی رسیده‌ایم: گذار به اعتبارنامه‌های ناشناس پساکوانتومی برای وب اکنون می‌تواند از طراحی رمزنگاری به مهندسی پروتکل منتقل شود. به بیان دیگر، فکر می‌کنیم می‌توانیم این اعداد را عملی کنیم. برای مثال، در حالی که امضاهای کور کلاسیک ممکن است به‌قدری ارزان باشند که بتوان در هر درخواست بازخریدشان کرد، ما باید راهی پیدا کنیم تا یک بازخرید را روی چندین درخواست سرشکن کنیم.

پیش از رسیدن به آن نقطه، کارهایی داریم. نخست باید مطمئن شویم پروتکل‌هایمان درست و استوارند؛ به‌ویژه با ارائهٔ اثبات‌های امنیتی که نشان دهند تا زمانی که UOV امن است، این پروتکل‌ها هم امن هستند. دوم، باید کمی صبر کنیم تا تحلیل رمزنگاری UOV به آن برسد. از رمزنگاران می‌خواهیم وقت خود را صرف رمزنگاری چندمتغیره کنند. وقتی پارامترها تثبیت شوند، باور داریم این طرح‌ها جای خود را در بسیاری از کاربردهای مفید پیدا خواهند کرد. ما تاکنون فقط سطح این موضوع را خراشیده‌ایم.

منبع: Cloudflare Blog

متن و تصاویر اصلی از منبع بالا. ترجمه و ویرایش در دیجیتال سرآمد.