در چند سال گذشته می‌خواستم وضعیت سرگرمی خانگی‌ام را از تلویزیون هوشمند ۵۵ اینچی TCL که سال‌ها برایم کافی بود ارتقا دهم و به مدلی برسم که سینمادوستان سراسر جهان بسیار خواهانش هستند: OLED.

دیود نورافشان آلی (OLED) فناوری نمایشگری است که صنعت تلویزیون را واقعاً دگرگون کرده است. برخلاف تلویزیون LED که تصویر را با تاباندن نور پس‌زمینه از میان صفحه‌ای از پیکسل‌ها می‌سازد، OLED از میلیون‌ها پیکسل خودنور بهره می‌گیرد؛ همین موضوع کنترل بسیار بهتری بر پیکسل‌ها فراهم می‌کند و می‌تواند تصویری بسیار ظریف‌تر با رنگ‌های عمیقاً درخشان و نور و سایه‌های شدیدتر بسازد.

خلاصه اینکه: ظاهرشان خیلی بهتر است.

قیمتشان هم به‌مراتب بیشتر است و همین یکی از دلایلی بود که سال‌ها از خریدشان صرف‌نظر کردم. اما امسال دیگر نتوانستم صبر کنم. سرانجام تصمیم به ارتقا گرفتم و چون از قبل برای ارتقای کیفیت تصویر می‌رفتم، تصمیم گرفتم اندازه را هم بزرگ‌تر کنم: یک LG evo C4 ۶۵ اینچی خریدم که مدل میان‌رده این شرکت است و در سال ۲۰۲۴ عرضه شده.

در ابتدا تجربه شگفت‌انگیز بود. تلویزیون رنگ‌ها و سایه‌ها را عالی نمایش می‌داد و چون یکی از هدف‌های این خرید، زیاده‌روی در عادت به رسانه‌های فیزیکی بود، با شور و شوق یک طرفدار واقعی شروع کردم به تماشای مجموعه دیسک‌های بلوری 4K خودم.

اما اوضاع کمی غیرمنتظره شد؛ وسط فیلم «مک‌کیب و خانم میلر» ناگهان موجی از تهوع به من هجوم آورد. من به‌طور خاص به بیماری حرکت حساس نیستم، اما این حس — که وادارم می‌کرد به‌طور مبهم احساس کنم دارم بالا می‌آورم — چند ساعت پس از شروعش ادامه داشت. بعد هم جای آن را سردرد خفیفی از نوع تنشی گرفت.

خلاصه اینکه: چندان خوب نبود.

متوجه شدم این تجربه برای تازه‌واردهای OLED تا حدی رایج است. در واقع، ردیت (Reddit) پر است از پست‌های صاحبان تازه تلویزیون که می‌گویند حس می‌کنند اسباب‌بازی بزرگ جدیدشان دارد مغزشان را به هم می‌ریزد.

یکی از کاربران ردیت که گفته بود به‌تازگی یک LG C2 خریده، نوشته بود: «دیروز تلویزیون را گرفتم و امروز هم هنوز حالم بد است. یک روز بعد سرگیجه و تهوع دارم. دارم فکر می‌کنم پسش بدهم. این طبیعی است؟ می‌ترسم روشنش کنم خخ.»

بعضی دیگر اندازه بزرگ صفحه را مقصر دانستند. یکی از کاربران که یک TCL ۸۵ اینچی خریده بود، ادعا کرد همسرش به این نتیجه رسیده که «خیلی بزرگ است و می‌گوید موقع تماشا حالش بد می‌شود. مگر می‌شود صفحه بیش از حد بزرگ باشد؟»

به نظر می‌رسد درباره دلیل این اتفاق اجماعی وجود ندارد. بسیاری از کاربران ردیت برخی تنظیمات هموارسازی حرکت را مقصر می‌دانند. اما تلویزیون من با این تنظیمات فعال نیامده بود. دیگران تماشاگران را مقصر دانستند که بیش از حد به صفحه نزدیک می‌نشینند — در حالی که من حدود ۹ فوت فاصله داشتم که برای صفحه ۶۵ اینچی کاملاً در محدوده توصیه‌شده است.

در نهایت، بعضی دیگر استدلال کرده‌اند که روشنایی صفحه می‌تواند چشم کاربران را آزار دهد. من روشنایی تلویزیونم را تا حدود ۵۰ درصد کم کردم، هرچند تردید داشتم که واقعاً ربطی به حسی که داشتم داشته باشد.

در فکر کردن به تهوعم، نظریه‌ای که به ذهنم رسید این بود که شاید فقط بی‌تجربگی چشم‌هایم در تماشای چنین صفحه بزرگی باشد. تلویزیون آن‌قدر بزرگ بود که اغلب حس می‌کردم چشمم باید بخش‌های مختلف صفحه را دنبال کند تا کل تصویر را ببیند و اگر صحنه حرکت زیادی داشت (که بیشتر صحنه‌های فیلم دارند)، حس تلاش برای خیره شدن بیش از حد به چیزی از پنجره ماشین در حال حرکت را تداعی می‌کرد.

اما بعد از چند روز، چشم‌هایم بالاخره سازگار شدند. تهوع از بین رفت. تنها چیزی که ماند تجربه‌ای عظیم و زیبا از تماشای خانگی بود که هر تجربه تماشای قبلی را در مقایسه با خودش کمرنگ می‌کرد.

جدا از واکنش‌های فیزیولوژیک اولیه، اندازه صفحه ۶۵ اینچی (و اینکه آیا فضای زندگی شما واقعاً جای آن را دارد یا نه) هنوز چیزی است که خریداران بالقوه باید با دقت در نظر بگیرند. من اخیراً به جایی نقل مکان کرده‌ام که اتاق نشیمنش کمی بزرگ‌تر است و همین به من انعطاف داده تا دستگاه بزرگ‌تری نصب کنم. اما در آپارتمان قبلی‌ام، این اندازه تلویزیون قطعاً حس می‌شد که فضا را می‌بلعد.

یک دلخوری کوچک دیگر این است که C4 هیچ دستور نصب مفصلی همراه ندارد. صفحه (که آن‌قدر پهن است که بدون کمک یک نفر دیگر جابه‌جا کردنش دشوار است) جدا از پایه‌اش می‌آید و از کاربر تقریباً انتظار می‌رود خودش بفهمد چطور این دو قطعه را به‌طور مؤثر جابه‌جا و سرهم کند. یک ویدیوی کوتاه یوتیوب برای فهمیدن این فرایند کافی است، اما هنگام جابه‌جایی و سرهم‌کردن قطعات باید مراقب باشید تا صفحه خط نیفتد یا آسیب نبیند.

وقتی همه‌چیز نصب و سرهم شد، OLED واقعاً چیزی زیبا برای تماشاست. امکانات شخصی‌سازی، از جمله کنترل پیشرفته روشنایی و رنگ — و چیزهایی مثل «Filmmaker Mode» (که ادعا می‌کند تنظیمات رنگ و نرخ فریم هر فیلم را به آنچه کارگردان در نظر داشته تنظیم می‌کند) — تجربه کاربری را واقعاً قدرتمند می‌کند.

خلاصه: evo C4 تجهیزات واقعاً چشمگیری است که برای بیننده مشتاق سرگرمی خانگی حرف‌های زیادی برای گفتن دارد — هرچند ممکن است پیش از اینکه رؤیاهای سینمایی‌تان را محقق کند، کمی منحنی یادگیری داشته باشد.