بیشتر محتوایی که استارتاپ میکرودرامای Shortical عرضه میکند، از بقیهٔ فعالان این صنعت قابل تشخیص نیست. این شرکت داستانهای آبکی و ملودرام تولید میکند — تقریباً همیشه عاشقانههای جسورانه — که در قسمتهای دو دقیقهای، بیننده را وادار میکند به گوشیاش چسبیده بماند تا پیچ تازهٔ یک saga پر از گره و پایانبندیهای نفسگیر را از دست ندهد.
راه اصلی درآمد Shortical — که ژانویهٔ سال گذشته تأسیس شد — اشتراک است. معمولاً ۷ تا ۱۰ قسمت اول یک میکرودراما رایگان است. بعد از آن، اگر کاربر بخواهد سریال را تا آخر ببیند، باید ماهانه مبلغ کمی بپردازد که دسترسی به تمام محتوای سایت را باز میکند.
در طول یک سال گذشته، این شرکت انبوهی از عاشقانههای محبوب لایو-اکشن را روانهٔ بازار کرده است؛ آثاری مثل «Crossing the Line with My Neighbor»، «Accidentally Married My Boss» و «Spoiled by My Billionaire Sugar Daddy».
با این حال، اخیراً صفحهٔ اصلی شرکت پر از محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی شده است. دلیلش چندان سخت نیست: هزینههای تولید محتوای هوش مصنوعی بهمراتب کمتر از لایو-اکشن است. در مقابل، پتانسیل سود بهمراتب بیشتر است — به شرط آنکه بتوانید مخاطب جذب کنید.
آخرین میکرودرامای این شرکت هفتهٔ گذشته در لسآنجلس نمایش داده شد. این سریال که Inevitable نام دارد، با بازی آکی اونی (Aki Avni) ساخته شده است؛ ستارهٔ سینما و تلویزیون اسرائیل که سالها در برنامههای تلویزیونی آمریکایی دیده شده (او سالها پیش در سریال «24» شبکهٔ Fox، تریلر دوران ۱۱ سپتامبر، بازی کرده بود) اما حالا کاری را امتحان میکند که در هالیوود مدرن تقریباً بیسابقه است: لایسنس چهرهاش به Shortical برای محتوای هوش مصنوعی این شرکت.
این پروژه که کاملاً هوش مصنوعی است، از چهرهٔ اونی برای ساختن یک آواتار دیجیتال از او استفاده کرده است. اونی در Inevitable نقش خودش را بازی میکند — در داستانی بسیار خودارجاع که در آن او، یعنی بازیگر آکی اونی، چهرهاش را به یک استودیوی فیلمسازی لایسنس میدهد و پس از آن ماجراهایی شبیه به تریلر رقم میخورد.
این نخستین تجربهٔ Shortical در چنین قرارداد لایسنسی است، اما احتمالاً آخرینشان نخواهد بود.
اونی در مصاحبهای تلفنی به TechCrunch گفت که این پروژه را هم اعصابخردکن و هم هیجانانگیز یافته است. او گفت: «ببینید، این دوران تازهای برای هنرمندان است. هوش مصنوعی نوع تازهای از هنر است. قالب تازهای است. پیشگام بودن در چیزی همیشه عالی است.»
گای شیمونی (Guy Shimoni)، مدیرعامل Shortical، بر پتانسیل خلاقانهٔ این ابزار تازه تأکید کرد. او گفت: «یکی از کارهایی که هوش مصنوعی میکند این است که تیمهای کوچکتر را قادر میسازد تولیداتی در مقیاس سینمایی بسازند. وقتی لایو-اکشن موبایلمحور کار میکردیم، بودجه محدودمان میکرد، اما حالا میتوانیم برایشان فانتزیهای حماسی بسازیم. پادشاهی و اژدها داریم. ابرقهرمان داریم. گرگنما داریم.»
اما عاشقانههای تولیدشده با هوش مصنوعی که گرگنما هم در آنها هست را دقیقاً چه کسانی تماشا میکنند؟
ظاهراً افراد زیادی. شیمونی میگوید هرچند چین بزرگترین مخاطب میکرودراما در جهان را دارد، بیشتر بینندگان پلتفرم او در واقع در آمریکا هستند. ترکیب جمعیتی بینندگان این صنعت بهشدت به سمت زنان متمایل است. بسیاری از بینندگان ممکن است شبها برای آرام گرفتن تماشا کنند و هنگام به خواب رفتن دوز کوچکی دوپامین بگیرند. به نظر میرسد بسیاری از برنامههای تولیدشده با هوش مصنوعی که همین حالا در وبسایت شرکت وجود دارند، میلیونها بازدید داشتهاند.
حالا Shortical روی نسل تازهای از سازندگان شرط بسته است؛ کسانی که مثل اونی حاضرند در ازای دریافت پول، تصویر خود را واگذار کنند. وبسایت Shortical تبلیغ میکند: «چهرهتان را لایسنس دهید» و توضیح میدهد که علاقهمندان میتوانند شناسههای شبکههای اجتماعی خود را برای شرکت بفرستند تا شرکت تصمیم بگیرد آیا «قراردادی که شرایط» استفاده از شخصیت آنها در محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی را مشخص میکند به آنها پیشنهاد بدهد یا نه.
یکی از نمایندگان شرکت به TechCrunch گفت که این «طرح هنوز در روزهای آغازین است و تاکنون به هیچ قرارداد امضاشدهای منجر نشده است.» او افزود: «سریال آکی نخستین باری است که Shortical از تصویر یک فرد واقعی استفاده کرده و این کار از طریق توافق مستقیم با خود او انجام شد، نه از طریق پلتفرم. Shortical امیدوار است این سریال توجه بیشتری به لایسنس چهره جلب کند و قصد دارد پس از این عرضه، این طرح را فعالانهتر تبلیغ کند.»
بخش زیادی از این روند پیشتر در چین جا افتاده است؛ جایی که صنعت میکرودراما از آنجا آغاز شد، محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی در آن رونق دارد و لایسنس چهره هم از قبل رایج شده است. هرچند این روند ممکن است برای سازندگان چندان سودآور نباشد. گزارش اخیر Rest of World نشان داد شرکتهای میکرودراما به افراد «بین ۱۵ تا ۷۰۰ دلار برای لایسنس تصویر چهرهشان» پرداخت میکردند.
Shortical برای قراردادهای لایسنس چهرهاش چقدر پول پیشنهاد میدهد؟ شرکت نمیگوید. دربارهٔ اینکه آیا Shortical به سازندگان پاداش مبتنی بر حقالامتیاز پرداخت میکند — مثل سیستم residuals در تلویزیون — شیمونی مبهم پاسخ میدهد: «مورد به مورد است.»
یکی از نمایندگان Shortical نیز به TechCrunch توضیح داد که شرکت نمیخواهد برای قرارداد خاص اونی «رقم مشخصی را اعلام کند». با این حال، به گفتهٔ او، اونی «بهعنوان شریک در پروژه» وارد شد «و پاداش او مطابق استانداردهای صنعت برای یک نقش بازیگری غیرهوش مصنوعی قابل مقایسه بود.»
اما برای بازیگران دیگر، قراردادها ممکن است کاملاً متفاوت باشد. علاوه بر این، بسیاری از فعالان عرصهٔ خلاقیت بهدرستی از نشانههای ورود خودکارسازی به صنعتشان نگراناند. تا همین اواخر، میکرودراماها دروازهای امن و سطحپایین برای ورود به صنعت سرگرمی به نظر میرسیدند؛ جایی که بازیگران جوان میتوانستند در صحنه تجربه کسب کنند و مهارتشان را صیقل بدهند. حالا شرکتها در حال کوچکسازیاند و محتوایی تولید میکنند که حتی به بازیگر واقعی هم نیاز ندارد.
جنیفر کوپر (Jennifer Cooper)، از طرفداران قدیمی این صنعت و بنیانگذار شرکت مشاوره Vertical Drama Love، میگوید بیاعتمادی زیادی به هوش مصنوعی وجود دارد؛ هم از سوی مخاطبان و هم درون خود صنعت میکرودراما.
او گفت: «همه از هوش مصنوعی آسیب دیدهاند. بسیاری از ما یا کارمان را به هوش مصنوعی باختهایم یا میبینیم که این صنعت را ویران کرده است — [میکرودراماها را] از چیزی که در جهان کمیاب بود، در حال رشد بود و کار فراهم میکرد، بهویژه برای جوانان… [و حالا] میدانید، از بین رفته است.»
مسئلهٔ رضایت در استفاده از تصاویر هوش مصنوعی هم گریبان این صنعت را گرفته است (برخی سازندگان ادعا میکنند تصویرشان دزدیده شده است) و Shortical آشکارا میکوشد با طرح تازهٔ لایسنس چهره به آن پاسخ بدهد.
با این حال، این قراردادهای لایسنسی میتوانند صنعت را به سمت گیگسازی هم ببرند و وضعیتی بسازند که در آن سازندگان به یک توزیعکننده پول بدهند تا شانس عرضهٔ محتوایشان (یا چهرهشان) را به دست بیاورند و سپس بر اساس تعامل مخاطبی که اجازهٔ ایجادش را دارند، پول دریافت کنند. Shortical اخیراً با شرکتی به نام Payouts.com همکاری کرده است که خود را «پلتفرم زیرساخت پرداخت برای پرداختهای در مقیاس در اقتصاد سازندگان و گیگ» توصیف میکند. برنامه این است که سیستمی ساخته شود که سازندگان بتوانند بهراحتی با پلتفرم Shortical تعامل کنند و پولشان را بگیرند.
کوپر معتقد است فشار به سمت هوش مصنوعی در این صنعت از روندهای مالی گستردهتر سرچشمه میگیرد. بیشتر کسبوکار میکرودراما را استارتاپها پیش میبرند و سرمایهگذاران خطرپذیر عاشق شنیدن برنامهٔ رشد مبتنی بر خودکارسازیاند. او میگوید: «برای اینکه کسی در حال حاضر در میکرودراما سرمایه جذب کند، باید واژهٔ هوش مصنوعی را به زبان بیاورد. انگار در چشم همه، هوش مصنوعی مساوی طلاست.»
با وجود همهٔ سرمایهگذاری در این حوزه، کوپر ظاهراً تردید دارد که واقعاً مخاطب بزرگی برای این نوع محتوا وجود داشته باشد. او دربارهٔ محتوای هوش مصنوعی گفت: «بخشی از آن بازدید میگیرد. بخش زیادی نه. فکر میکنم این محتوا بیشتر به مخاطب تحمیل میشود تا اینکه تقاضا یا خواست مخاطبی برایش وجود داشته باشد.»
آرمان کریمی

سارا نادری
نگار رضایی